Een vorm van liefde

Liefde is prachtig! Ze kleurt en siert het leven. Liefde heeft een grote bijdrage aan het ervaren van geluk. Toch is liefde ook waar veel mensen mee worstelen, onzeker over zijn en verdriet door ervaren. 

Voor liefde is vertrouwen en ruimte om te kunnen zijn, belangrijk. Ze is geen bezit. Wie haar wil bezitten moet haar vangen, bestormen, continue omarmen en al haar aandacht blijven vragen. Dan bezit je de liefde, maar wel van korte duur. Want als liefde zich beklemd voelt, kan ze niet meer bloeien en dooft haar vuur. 

Liefde begint met houden van jezelf. Wie niet genoeg van zichzelf houdt, kan zijn liefde bij een ander zoeken, door zijn onzekerheden weg te kussen. Wie zichzelf daarin verliest en de ander boven zichzelf plaatst, raakt uit balans. 

Wie denkt dat het de liefde is die voor intens verdriet kan zorgen, zou zich meer bewust mogen zijn van de wijze hoe de liefde wordt ervaren, hoe zij wordt behandeld en wat er van haar verwacht wordt. Want liefde zelf, doet wat liefde is en niets anders.

Wie eerlijk naar zichzelf en naar de ander is, stelt vragen bij onduidelijkheden, in plaats van deze zelf in te vullen. Geef liefde veiligheid, vertrouwen en de tijd die zij nodig heeft om een weg te vinden. Want liefde heeft geen standaard normen, ze kent wel vele vormen. Daarin is niet te kiezen, enkel te voelen welke past. Dat wat past, is dat wat gegoten zit, ongeforceerd. 


Laat je raken

Gaandeweg we ons leven beleven en van alles op ons pad tegenkomen, willen we weleens onze gevoelens voorbij lopen. Omdat het oponthoud zou kunnen geven en het doel in de weg zou staan. Gevoelens negeren is voor een tijdje mogelijk en best even vol te houden. Je kan er andere gevoelens overheen zetten, door er anders over te denken. Dat is natuurlijk manipulatie en jezelf misleiden. Voor een korte termijn werkt dat wel. Ik denk dat we het allemaal wel eens doen omdat gevoelens je makkelijk kunnen overheersen en daardoor onzeker maken. Er zijn immers situaties waarin je soms net die emotie niet kan gebruiken, omdat je nog even verder moet.

Maar ja, alles wat je wegstopt is natuurlijk niet echt weg, je houdt het ergens verborgen. Het vindt met de tijd zijn weg toch wel om je weer te raken en dan zul je er wat mee moeten doen. Want wie continue zijn gevoelens wegdrukt, zal hetzelfde ervaren als een bal die je onder water blijft drukken en toch steeds weer naar boven schiet. Dat kost energie waardoor je vermoeid zal raken.

Als je beter leert omgaan met je gevoel zal je ervaren dat je er ook kracht uit kan halen. Ja, ook uit het gevoel van verdriet, pijn en angst. Dat doe je door je gevoel te erkennen en te vertrouwen dat je er niet bang voor hoeft te zijn. Je gevoel accepteren geeft al veel ruimte en je respecteert jezelf ermee. Je bent niet verplicht om in een slachtofferrol te duiken, alles mag je raken zonder dat jij er een slachtoffer van hoeft te zijn. 

Kijk je angst, verdriet en pijn in de ogen, duik er niet voor weg. Erken ze, ze zijn een deel van wie jij bent. Je mag pijn voelen, want pijn maakt je krachtiger als je je er niet tegen verzet. Hoe meer jij je verzet, des te meer pijn je zal ervaren. Ga de pijn aan en voel hoeveel kracht je bezit. Je mag verdrietig zijn en je ervan ontladen, dat lucht op en geeft ruimte om weer dicht bij jezelf te zijn. Je mag bang zijn, maar vlucht niet. Kijk naar je angst, is het waar wat het je wijs wil maken? Is het terecht om erin te geloven? 

Wie blindelings voor zijn angsten vlucht zal zich bezeren. Dus kijk ernaar en onderzoek de waarde ervan. Alleen het feit al, dat je naar je emoties kan kijken als iets wat bij jouw hoort en er mag zijn, zal al voorkomen dat je erin verzandt door ze groter te maken dan ze werkelijk zijn.

Regenlach

Het regent en ik denk, o ja, zo is het als het regent. Dan zijn de straten rustig en ben je bijna de enige die de hond uitlaat. Dit weer laat mij nadenken over gewoontes. Zijn gewoontes wel zo gewoon?

Zo schijnt het voor sommige mensen waarheid te zijn dat regen vreselijk is. Dat je daar niet voor je plezier doorheen gaat. Dat je dan je gezicht moet fronzen en flink moet balen als je kleren nat worden. Maar je kan natuurlijk ook kiezen om het tegenovergestelde te denken. Dat je mag lachen in de regen en kan genieten van de regendruppels die op je gezicht vallen. Je kleren worden er niet droog van, maar ook niet als je er flink van baalt. 

Wanneer ik door de regen fiets kan ik lachen. Ik voel mijn mond opentrekken en krijg die niet meer uit de plooi. En weet je hoe dat komt?

Ooit heb ik iemand horen zeggen dat de regen hem vrolijk stemde, dat hij er niet zonder te lachen doorheen kon fietsen. Ik denk dat ik rond de twintig was toen ik dat hoorde. Bij de eerste regenbui ben ik dat gaan proberen. Door te genieten van de regendruppels op mijn gezicht en het niet erg vinden dat mijn kleren door en door nat werden, ervoer ik een hele andere stemming. En dat beviel goed. Sindsdien stemt ook regen mij vrolijk. 

Gedachten hebben veel invloed over hoe jij je gedraagt. Probeer het eens uit. Er is vast wel een situatie te bedenken die je niet kan veranderen omdat je er geen invloed op hebt. Geef daaraan een positieve draai en je zal voelen dat het jouw beleving van de situatie verandert. 

Als je merkt dat het moeilijk is om je los te maken van een negatieve beleving, zitten je overtuigingen al aardig vastgeroest. Vraag jezelf af waarom je vasthoudt aan die beleving, in plaats van excuses te zoeken om deze te verdedigen. Stel je open voor 'waarom' vragen, want daarmee doorbreek je patronen en help je jezelf om meer plezier uit het leven te halen.

Foto via Froot

Alles in Nu

Er is veel meer dan het maken van mooie plannen, streven naar een goede toekomst, inbouwen van zekerheden en hard werken voor je geld. Er is altijd het eeuwige nu.

In het nu bepaal je iedere handeling, gedachte en nalatigheid. Alles komt en valt met het nu. 

Het is het nu waarin alles zich bevindt wat je nu nodig hebt. 

Het is het nu waarin jouw de tijd wordt gegeven om te genieten. 

Het is het nu waarin je de kans krijgt om vergissingen te herstellen. 

Het is het nu waarin je de mogelijkheid hebt om hen die je lief hebt, te laten weten dat je er voor ze bent als dat nodig is.

Het nu, is het unieke moment om te beseffen dat je meer bent dan gewoon een persoon. Want je doet er toe in deze wereld! Met al jouw ideeën, talenten en eigenschappen. Je bent uniek en je hebt nu meer te geven dan je denkt!

Wie niet goed genoeg naar zichzelf heeft gekeken, om te zien wat zijn eigenschappen en talenten zijn, heeft daar nu de gelegenheid voor.

Het nu vraagt naar wat jij wilt en waar jouw hart naar verlangt. Het geeft jou de mogelijkheid tot de eerste stap in die richting.

Het nu vraagt niet om schaamte en spijt, maar om inzicht, inzet en het besef dat jij invloed hebt op het nu.

Het Nu bezit alles wat jij hebt. 

En WOW wat is dat veel om voor te gaan en dankbaar voor te zijn!

Als liefde niet roest

Het is een emotioneel en verwarrende week geweest. Want zo ineens, stapt er vanuit grote afstand, mijn eerste liefde weer in mijn leven.

Ruim 30 jaar geleden werd ik voor het eerst echt verliefd, kreeg ik met gevoelens te maken die mij tot dat moment onbekend waren. Gevoelens die mij erg verlegen maakte. Ik genoot van ons samenzijn, maar durfde mijn gevoelens niet naar hem uit te spreken. Dat had te maken met dat hij op zijn 21ste, terug naar Amerika zou gaan. De gevoelens die ik had en het feit wat er te wachten stond, maakte mij bang en verdrietig. Ik wist op een gegeven moment niet meer hoe ik ermee om moest gaan en dacht dat het beter was om het uit te maken. Dat is wat ik deed. Niet wetend hoe zijn gevoelens waren, negeerde ik ook mijn eigen gevoel. Vanuit angst wilde ik mijzelf voor pijn beschermen, maar door mijn onwetendheid ontstond er juist meer. Ik dacht dat gewoon een vriendschap beter zou zijn. Maar mijn gevoelens raakte ik daar niet mee kwijt. Samen met vrienden tourden we met motors, met mijn armen om hem heen geklemd en mijn lichaam tegen hem aangedrukt, genoot ik stiekem. 

Ons samenzijn is kort geweest, maar de ingehouden gevoelens waren heftig en bleven. De dag dat hij naar Amerika vertrok, ligt nog vast in mijn geheugen. Het maakte mij stil. Al had ik hem al een tijd niet meer gezien, dit was de dag waarom ik ons samenzijn had stopgezet. Het voelde alsof ik iets waardevols kwijtraakte wat bij mij hoorde.  

Twee jaar later (1986) kwam hij een bezoek aan Nederland brengen. We wilden elkaar graag zien en maakten een afspraak. We hebben een avond weinig gesproken en hielden elkaar vast, terwijl de avond in de nacht overging. Het plan was dat ik zou gaan sparen voor een ticket en dat deed ik.

Ruim een half jaar later had ik mijn visum en voldoende geld voor een ticket en geld om van te leven. Ik belde hem op om te vertellen dat ik kon komen. Het was even stil aan de andere kant, totdat hij vertelde dat het geen goed plan was… Hoe het gesprek is geëindigd weet ik niet meer, wel dat ik in een ijzige stilte en verdriet belande.

Daarna is er nooit meer contact geweest. Van het gespaarde geld ben ik met twee vriendinnen op wintersport gegaan en heb alles daar uitgegeven. Ik geloofde er niet meer in. 

In het begin hoorde ik via via nog wel nieuws over 'm. Naarmate die contacten versleten, wist ik niets meer en heb ik mij altijd afgevraagd hoe het met hem zou gaan. Tot 27 september 2014. Want Facebook is echt een geweldig medium. 

Alle gevoelens voor deze man kwamen weer naar boven. Dat was raar, want ik leef een heel mooi en gelukkig leven, waar niet een andere liefde bij past. Het was een vreemde ervaring dat die emoties elkaar doorkruisten. En toch gaf het vreemd genoeg ook rust, om te weten dat hij er nog is en het goed met hem gaat. Een foto waar hij samen met zijn prachtige vrouw en kinderen geposeerd staat, stemt mij steeds weer blij. Hoe mooi is het om te zien, dat het met iemand goed gaat die je al ruim 30 jaar niet bent vergeten.

We hebben elkaar nu veel te vertellen. Hij heeft nooit geweten waarom ik er een punt achter zette en ik niet waarom hij mij heeft tegen gehouden. Nu komen de antwoorden en vertellen we elkaar meer dan we ooit hebben gedaan. 

Het is een bijzondere ervaring, waarmee ik maar wil zeggen; schroom nooit voor je verlangens en angsten. Ze leveren deze keer dan wel een mooi verhaal op, maar geven zoveel onduidelijkheden, waarin je een ander verder laat leven. 

Innerlijk vuur

Wanneer je een ander geen pijn wilt doen kan je nooit eerlijk zijn, geen knopen doorhakken en niet voor jezelf kiezen. Met de keuzes die je in je leven maakt zal je soms pijnlijk het hart van de ander raken. Het zijn vervelende omstandigheden, maar horen bij het leven en persoonlijke ontwikkeling.

Mensen vertellen mij vaak dat ze het moeilijk vinden om voor zichzelf te kiezen, vooral wanneer dit consequentie heeft voor een ander. Het voelt egoïstisch en dat geeft een slecht gevoel. Het is dan ook vaak de reden dat veel mensen niet voor zichzelf kiezen en blijven doen wat ze al deden. Zolang dat goed voelt en je daar vrede mee hebt is dat niet erg, het gaat tenslotte om jou en wat jij wilt. Wanneer je kiest voor de ander, kan dat ook een keuze voor jezelf zijn. 

Het wordt anders wanneer je er geen vrede mee hebt en je je gaat aanpassen aan de wensen van anderen, omdat je ze anders pijn doet. Iemand in zijn hart raken doet pijn. Dat weerhoudt vaak het doorzetten van wat je echt wilt en kan zorgen dat je een ontevreden leven leeft. 

Besef dat goedheid zijn grenzen heeft en je er niet altijd iedereen mee helpt. Door alleen maar lief voor de ander te willen zijn, kan je niet altijd eerlijk zijn. Dat wat vanuit het hart komt is voelbaar voor iedereen, dat waar je een kunstje van maakt ook. 

De stap

De afgelopen dagen heb ik de brug naar verandering en uitdaging bewandeld. De brug was al een tijd in zicht en het land aan de overkant maakte mij nieuwsgierig. Hoe dichter ik in de buurt van de brug kwam, hoe groter de aantrekkingskracht werd om de tocht te maken. De overkant kende ik alleen van dromen en ideeën. Dat zag er veelbelovend uit!

Voordat ik de eerste stap op de brug had gezet heb ik het land, waar ik zoveel heb mogen leren, bekeken en mijzelf veel afgevraagd. De vragen konden mij niet overtuigen om te blijven. Aan de overkant lonkte een nieuw avontuur. 

De wandeling op de brug was spannend, maar het voelde meer dan goed. Met regelmaat heb ik omgekeken naar wat ik achterliet. Een land waar ik vele paden heb bewandeld en gestruikeld ben over onbekende hobbels. Die mij vervolgens leerden om weer op te staan, omdat zij mij nodig hadden. Iedere terugblik deed mij glimlachen. Het voelde goed om nu door te lopen. Op de momenten dat beren en apen ruimte van mij kregen, wist ik ook het vertrouwen weer te vinden. Waardoor de bangmakers als sneeuw voor de zon verdwenen. Ook de kleine stemmetjes, bezorgden wel eens wat klamme zweet, maar zwegen nadat ik de vraag stelde, “is het waar?” 

Nu sta ik aan de overkant. Trots met een grote glimlach, voldaan zwaaiend naar het door mij verlaten land, die zijn eigen ontwikkelingen verder vormt. 

Hier om mij heen liggen de nieuwe uitdagingen die ik stap voor stap zal begroeten. Ik ben mij bewust dat ook hier veel te leren valt. De donkerste dagen zullen het vruchtbaarst zijn en steeds weer als de zon schijnt, zal ik volop genieten van haar warmte en het uitzicht om mij heen.

De route van Metafoor Schrijver is niet uitgestippeld, maar volgt de kompas van vertrouwen en intuïtie.

Verlangens uit onvrede

Het is goed om positieve gedachten te hebben en zaken positief te benaderen en vorm te geven. Maar naar mijn mening is het wel een beetje een hype geworden en zien velen iets over het hoofd. 

Op Twitter plaatste ik laatst dit bericht:

Wie beseft wat hij heeft, beseft dat wensen verlangens zijn uit onvrede’

Daar kreeg ik een reactie op. De mevrouw die reageerde, schreef dat ze het woord ‘onvrede’ negatief vond klinken. 

Dat maakte mij bewust van de tijd waarin wij leven. We hechten veel waarde aan positieve uitdrukkingen en willen het negatieve vermijden. Het zou niet goed voor ons zijn. En het klopt natuurlijk ook dat positiviteit voor geluk zorgt, alleen wil dat niet zeggen dat we niets met het negatieve hoeven te doen. Negativiteit heeft een essentiële rol in het leven, het geeft belangrijke signalen af.

Geluk houd je niet in stand door alles alleen positief te bekijken. Altijd gelukkig zijn is een onmogelijke opgave. Er zijn gevoelens van onvrede nodig om het geluk te behouden. Wanneer je onvrede voelt, is dat een signaal om bewust te worden van de situatie waarin je zit. Vervolgens heb je actie te ondernemen. Onderzoek de onvrede en dat wat je hebt te veranderen om weer in balans te zijn. Want wie het negatieve negeert komt in zijn eigen val van onmogelijkheden terecht. 

Negativiteit en positiviteit horen bij elkaar. Wanneer je op de één meer focus legt, zet je de ander in zijn schaduw. Met alleen je aandacht voor het positieve, sluit je je af van negatieve signalen. Wanneer je dit laat gebeuren loop je de kans om ziek te worden. Een burn-out bijvoorbeeld, krijgt op deze wijze alle voeding die het nodig heeft om jou op tilt te zetten. 

In alle bewegingen van het leven, zal je steeds moeten blijven voelen wat goed is en wat niet, wat bij je past en wat er niet meer bij hoort. Wanneer je wensen hebt, betekent dit dat je je wilt blijven ontwikkelen. Voor ontwikkeling heb je verandering nodig. Zet jezelf daarom steeds weer in actie wanneer onvrede zich voordoet en ga op zoek naar de oorzaak ervan.

Foto: F.J.Banga

Foto: F.J.Banga

Emmertje aandacht

Aandacht is één van de belangrijkste levensbehoeften. Zonder aandacht voelen we ons alleen, afgestoten en verlaten. Waardoor levensenergie verdwijnt. De één heeft geen moeite om aandacht te vragen, een ander stelt zich bescheiden op. Aandacht geven is iemand zien en laten blijken dat deze meetelt. Een vreemdeling begroeten op straat of je plaats afstaan in een volle trein. Er voor een ander zijn heeft een wisselwerking. Het voedt je eigenwaarde en je krijgt aandacht terug.

Voor mensen met een lage eigenwaarde is het uitermate belangrijk dat ze gezien worden. Niet vanuit medelijden of bescherming. Nee, dat juist niet. Want dan versterk en bevestig je de minderwaardigheid. Mensen met een minderwaardigheidsgevoel, hebben versterking nodig in hun eigenwaarde. Dat doe je door ze onder andere verantwoordelijkheden te geven, en om advies te vragen. Daarmee geef je jouw vertrouwen in hun zijn. 

Daarnaast zijn er mensen die zichzelf overschreeuwen. Ze vertellen graag  wat ze kunnen en hebben, en dikken dat aan. De drang om gezien en gehoord te worden is groot. Ze zoeken continue naar bevestiging dat ze oké zijn, en zijn niet graag alleen. Ook bij hen is de eigenwaarde laag. Ze hebben eveneens versterking in hun eigenwaarde nodig, die gericht is op wie ze zijn. Want het gaat niet om wat je kan en doet, het gaat om wie je bent.

Mensen met voldoende eigenwaarde stralen dat uit. Ze maken makkelijk contact met anderen en zijn toegankelijk. Ze halen meer voldoening uit wat ze doen, doordat ze met vertrouwen, vanuit het hart handelen. Ze vragen geen aandacht, maar geven het, waardoor ze veel terug ontvangen. 

Wie zegt, het niet belangrijk te vinden om aandacht te krijgen, heeft daarover waarschijnlijk niet goed genoeg nagedacht. Aandacht heeft invloed op je geluk. Het gevoel hebben dat je er toe doet. Want we doen er allemaal toe, maar helaas voelt niet iedereen die waarde. Ieder mens draagt op zijn eigen wijze bij aan de maatschappij. Hoe meer jij durft te leven vanuit je eigen kern, des te meer je jouw waarde in het licht zet. Je zal nooit gelijk zijn aan anderen, streef daar ook niet naar. Het zal alleen teleurstelling geven. Wie gaat kopiëren zal onrust ervaren omdat je, jezelf altijd moet bijstelen. Kijk naar binnen, van daaruit heb je te handelen. Beschouw anderen als inspiratie, zoals jij dat ook voor anderen zal zijn. 

En ik kan het niet laten om de Ice Bucket Challange erbij te halen. Want daarmee begon de inspiratie voor het schrijven van mijn blog. Het is een goed voorbeeld van kopieergedrag, aandacht vragen en geven. Ik wil niet flauw doen, heb zelf om veel filmpjes moeten lachen, maar is het nu echt van belang, om eerst water te verspillen voordat je geld overmaakt naar een 'goed’ doel? 

foto: Tom van der Leij

foto: Tom van der Leij


NU is wat telt

Het leven is gericht op groei, je best doen, verbeteren en vooral ontwikkelen. Als kind ligt de focus daar al meteen op. Zo wordt je geprezen bij alles wat je goed doet en gemotiveerd om het nog beter te doen. Verjaardagen worden groot gevierd en je bent trots, wanneer je je leeftijd niet meer op twee handen kan tellen. De uitspraken bij het behalen van mijlpalen, "wat een grote meid” of "wat word je al een echte man” doen je laten geloven, dat volwassen worden iets geweldigs moet zijn om naar toe te leven. Groot worden is de focus, het doel vanaf dat je geboren wordt.

En dan, wanneer je groot bent, besef je dat het leven begint met optellen en eindigt met aftellen. 

Nog een paar maanden en dan word ik vijftig. Vaak hoor ik mensen van mijn leeftijd zeggen, dat ze al oud zijn en niet meer aan iets nieuws kunnen beginnen. Ze geven zichzelf daarmee een stempel en gaan er naar leven. Ze zijn al met het aftellen begonnen. Stel dat ik die gedachten zou hebben gehad, dan was ik nu een heel ander mens geweest. 

Ook ik geef mijzelf een stempel. Een stempel van jong en fit, ondernemend en succesvol. En dat voelt goed. Het geeft energie om volop mee te draaien, veranderingen als een nieuwe uitdaging te zien en daarin mijn eigen weg te bepalen. 

De focus ligt niet meer op groot worden, maar op goed voelen en tevreden zijn. Doen wat bij je past en ervaren wat je wel en niet wil. In het NU leven. Vanuit het hart vertrouwen en beslissingen nemen die vernieuwend zijn.

'NU' is wat telt, de rest is vertrouwen.

Schermafbeelding 2014-08-24 om 19.40.28.png



Marketing

Nog maar zeer zelden breng ik een bezoek aan de markt. Maar als ik er ben, is het eerste beeld wat mij opvalt, de betrokkenheid van de marktlieden met het publiek. Ze verbinden zich ermee. Ze roepen wat ze te bieden hebben, wat hun product kost en wat je ermee kan. Ze maken grapjes naar het publiek en naar elkaar, alles gericht op de verkoop. Ze vragen aandacht, maar ze geven het ook. Ik heb het wel eens op een afstandje staan bekijken. Een dynamisch tafereel. De mensen rondom de kraam reageren er meestal leuk op en worden er vrolijk van. Zij krijgen immers aandacht.

Nu heb ik mijn eigen kraampje en is marketing belangrijk voor mij. Niet alles spreekt mij daarin aan. Marketing kan op verschillende manieren, het schrijven van een blog is daar één van. Dat kost mij geen moeite, want schrijven is mijn ding. Wat ik belangrijk vind, is dat het bij mij moet passen. Anders kan ik er niet achter staan. Dat zorgt ervoor dat ik moet nadenken over wat ik wil. Wat ik niet wil, is klakkeloos iets gaan doen wat goed schijnt te verkopen. Wat dat betreft is marketing voor mij een mooie bewuste ontwikkeling, ik leer mijzelf steeds beter kennen.

Netwerken is een goed middel, en voor ondernemers een mooi marktplein. Door wederzijdse belangstelling, worden elkaars diensten bekend en kun je elkaar aan derden adviseren. Het in contact zijn met mensen uit verschillende branches is daarom belangrijk. Zo blijf je op de hoogte van vraag en aanbod op de markt. Netwerken is elkaar aandacht geven, en aandacht geven is wat bij mij past.

Markering is belangrijk voor een ondernemer maar ook voor een werknemer. Vooral in deze tijd, waar we te maken hebben met veel veranderingen. Vaste dienstverbanden worden niet meer snel gegeven, je zal eerder tevreden moeten zijn met een tijdelijk contract. Dat kan een onzeker gevoel geven. Maar in plaats van afwachten of er een verlenging gaat plaats vinden, kun je dat gevoel ook weghalen. Door te geloven in je kwaliteiten en in wat je te bieden hebt. Daarmee vergroot je jouw zelfvertrouwen waardoor ook anderen in jou geloven. En met dat vertrouwen ga je de markt op. Verbind je je met de omgeving, en geef je anderen aandacht vanuit jouw oprechte interesse. Nieuwsgierig blijven door te willen weten wat er nog meer is, waaraan jij met jouw kwaliteiten kan bijdragen. Ook dat is ondernemen. Maak het jouw ding!

Laten weten dat je er bent, is simpelweg marketing.

 

 

Lente

De afgelopen dagen had ik last van vermoeidheid. Mijn energiepijl was laag. Daarmee werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn burn-out van vorig jaar oktober herstelt zich super goed. Het laat alleen nu en dan weten, dat ik mijn voet van het gaspedaal mag halen. Aan het einde van de middag was ik al moe, terwijl ik nog veel wilde doen. Dat zijn dan de momenten dat ik moet schakelen, dingen moet laten liggen of overdragen, omdat het er niet meer bij kan. Zo’n vijf jaar geleden zou ik daar moeite mee hebben gehad. Dan had ik gebaald, wat gemopperd en vanuit die energie weer doorgegaan.

Vorig jaar zou ik mij nog schuldig hebben gevoeld, wanneer ik niet in mijn kracht kon staan. Dat is verleden tijd. Ik heb door mijn burn-out, geleerd te incasseren. Ik kan de situatie nu nemen zoals het is. Vanuit acceptatie mijn rust pakken, en weer verder gaan. Het zijn twee grote verschillen van hoe je met tegenslag kan omgaan. Het is mooi om te ervaren hoe, vanuit die rust, het 'probleem’ wordt opgelost. Die ervaring geeft mij veel vertrouwen.

De doelgroep (bijstandsgerechtigden) waar ik momenteel mee werk, zit veelal in weerstand. Ze staan niet open voor, of geloven niet in, een positieve verandering. Er zijn zeer zeker uitzonderingen en die maken mijn werk leuk. Ook de samenwerking met collega's, het delen van ervaringen en elkaar ondersteunen is fijn. We lachen veel met elkaar. Toch kost die werkomgeving mij steeds meer energie. Er is niet altijd tijd en ruimte om te geven wat nodig is. Zoals meer individuele coaching, waardoor succesvolle stappen gemaakt kunnen worden. Daar geloof ik in. Enige maanden geleden heb ik dan ook besloten om volledig voor mijzelf te gaan werken. Die tijd is nu rijp genoeg. Dus is het nu lente bij Metafoor Schrijver, ze komt tot bloei!

Het vooruitzicht van veel buiten zijn, wandelen en mooie gesprekken voeren. Het hebben van contact met mensen die aan zichzelf willen werken, en reflectie vragen. Het schrijven van Persoonlijk Metaforen, bloggen, het maken van Inspiratie Kaarten en fotograferen. Werkgevers bezoeken om mijn waardevolle diensten aan te bieden, en sparren over mogelijkheden. Dat alles, in combinatie met deadlines die behaald moeten worden. Daar ga ik voor, daar ligt mijn hart, dat geeft mij energie!  

Mogelijk dat ik daarmee inspirerend voor anderen kan zijn. Om te gaan doen, wat echt bij je past. Het volgen van je hart met heldere en gezonde gedachten. Door te weten wat je doet, wat je nodig hebt, wat je moet laten en waaraan je te werken hebt. Luister niet naar de angststemmetjes in je hoofd. Die spreken altijd het mooie tegen.

Dat wat je energie geeft, is jouw vertrouwen waard. Geef het de aandacht, waardoor het zal gaan groeien.

Geloof altijd in de lente!



Verveling

We leven in een wereld van systemen, regels en plaatjes die ons laten bepalen hoe het hoort. Soms kan dat fijn zijn omdat het een richting geeft. We zijn tenslotte kuddedieren, maar hebben ook de behoefte om onze eigen weg te gaan. Dat durven we niet allemaal. Het is ons niet echt geleerd. Als kind eigen initiatieven tonen was vaak uit den boze. Wie niet gehoorzaamde, kreeg straf. Wat je op school leerde, was goed. Wat je zelf bedacht, was fantasie en telde niet mee.

Scholen en ouders hebben nog steeds veel invloed op het sturen van kinderen, omdat ze hen een 'goede' toekomst willen bieden. Vrije tijd wordt goed gevuld, met bv sport, muziekles of andere activiteiten, zodat ze zich zelden zelf moeten vermaken. Krijgen kinderen wel de kans, om zelf te ontdekken wat goed bij ze past?

Ergens deze week reed ik in de auto en luisterde naar de radio. Daar hadden ze het over het verkorten van de zomervakantie. Er werd gezegd dat er ouders zijn die zes weken vakantie te lang vinden voor de kinderen. Volgens hen vergeten kinderen na zes weken, wat ze op school hebben geleerd. Daarnaast vinden deze ouders, dat kinderen zich al snel, tijdens de zomervakantie, vervelen. Vier weken vakantie, zou volgens hen passend zijn. Dat vond ik triest om te horen. Vakantie is juist goed om het creatieve in het kind goed te ontwikkelen.

Verveling is een ultiem moment om het creatieve brein te activeren. In het moment van verveling wordt een kind door zichzelf gedwongen, om iets te ondernemen om het weer leuk te hebben. Een kind dat zich verveelt heeft even stimulatie nodig, om te bedenken waarmee het de verveling kan doorbreken. Help ze op weg door vragen te stellen. Vragen over wat ze leuk vinden, een tijd niet hebben gedaan, geen tijd voor hebben gehad, of nog mooier, nog nooit eerder hebben gedaan. Daarmee motiveer je kinderen om zelf mogelijkheden te bedenken. Dus, vul het niet voor ze in! Wanneer we het 'altijd' voor de kinderen gaan invullen, of wanneer we ze 'altijd' gaan vermaken, leren we ze niet hoe ze kunnen omgaan met tijd die over is. Door het voor ze in te vullen, leren ze geen oplossingen te bedenken, en daarmee creatief te zijn. Er is een grote kans dat ze zich ontwikkelen als een volger, en later in het midden van de kudde lopen. Doen, wat ze wordt voorgedaan.

Mensen die als kind met verveling hebben leren omgaan, zullen sneller buiten de kaders denken, oplossingsgericht en geduldiger zijn. Ze hebben geleerd, hoe ze hun tijd kunnen invullen en ook heel goed even niets kunnen doen. Ze kunnen op de bank hangen en relaxen, zonder het vervelende gevoel van verveling te ervaren. Het zijn de mensen die naast de kudde of voor de kudde uitlopen. Omdat ze inspirerend zijn, lef hebben, fouten durven te maken en hun eigen richting bepalen. Op momenten dat het noodweer toeslaat, sluiten ze zich bij de kudde aan, en zorgen zij voor rust en oplossingen.

Emoties

De afgelopen week heb ik mij verwonderd over de hoeveelheid en verscheidenheid van emoties, die mensen hanteren en uiten. De ramp met de MH17, trof zeker ook mijn gevoel. Daarnaast werd ik onrustig van alle speculaties en invullingen die eraan werden gegeven, zonder dat er feitelijke bewijzen waren. Ik wilde niet geloven dat het vliegtuig was neergehaald. Ik wilde niet dat het met geweld te maken zou hebben. Dat zou alles nog triester maken dan het al was. De ramp was voor mij al zo onmetelijk groot. Een door 'haat’ veroorzaakte ramp, leek mij voor de nabestaanden nog ondraaglijker.

De maandag na de ramp, werd ik door twee cliënten met het leed geconfronteerd. De één verloor een goede vriend. De ander werd door het intense verdriet van zijn dochter geraakt. Haar vriendin van 19 jaar, waarmee ze was opgegroeid, was ook omgekomen. Ik kende ineens mensen die betrokken waren bij de ramp. Ook in mijn directe omgeving hoorde ik van mensen, dat ze iemand direct en/of indirect kenden, die bij de ramp was omgekomen. De trieste gebeurtenis kwam zo steeds dichterbij. Ik besefte dat Nederland heel klein was geworden.

Emoties van ongeloof, verdriet en afschuw kent vele vormen. We gaan er allemaal anders mee om, en hebben in dat moment het liefst dat iedereen er op dezelfde wijze naar kijkt. Het kan je verwarren als je vanuit je eigen emotie de ander niet begrijpt. Uiteindelijk gaat het er niet om om elkaar te begrijpen, maar om er voor elkaar te zijn. Het enige begrip wat nodig is, is te weten dat de ander iets heeft te verwerken, en dat op zijn en haar eigen manier mag doen. 

Ik heb gekeken, geluisterd en gelezen, hoe mensen in deze periode met elkaar omgaan. Van warm en hartstochtelijk tot aan afwijzing en haat. Ik realiseer mij dat alles van nature bij elkaar hoort om een geheel te kunnen zijn, en een verschil te kunnen maken. Vergelijk het met een magneet die met zijn twee polen een geheel vormt, en eveneens een krachtig verschil kan maken. De ene keer trekt het iets aan, de andere keer stoot het door weerstand af.

Het zal in het leven nooit anders zijn.


Onwetendheid

Rampen gebeuren, de één erger dan de ander. Ze hebben allemaal een oorzaak die niet direct te onderzoeken is. Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, zijn we snel geneigd om de dingen die we niet weten een verhaal te geven, wat past bij onze belevingswijze. Ook de media heeft nieuws wat gebaseerd is op speculaties. Ze geven informatie die als waarheid wordt gepresenteerd, maar dat niet altijd is. Uiteindelijk is het aan jou of je het wilt geloven.

Het niet weten, wordt door velen ervaren als een zwakte. Vroeger werd je misschien wel uitgelachen als je voor de klas stond, en het gevraagde antwoord niet wist. Het niet weten, wordt snel met dom geassocieerd, en geeft daardoor een negatieve klank. Het kan het gevoel geven niet als volwaardig gezien te worden. Het niet weten, geeft onzekerheid. Wie zijn onzekerheid accepteert, zal slim genoeg zijn om een oplossing te vinden.

Wat als Minister President Rutte had gezegd, "Ik weet het niet”, op de eerste vraag die hem gesteld werd, over hoe nu te handelen?  Het lijkt mij een logische reactie, op de heftige gebeurtenis van het neergestorte vliegtuig in de Oekraïne. Want hoe kan iemand bij zoiets groots en ongewoons, meteen weten wat te doen? Stel je eens de reacties van de pers, en het volk voor, als Rutte had gezegd, "Ik weet het niet”…

En toch zit er kracht in onwetendheid. Wie rustig blijft, en zichzelf de kans geeft, heeft een goede basis om oplossingen te onderzoeken. Voor het niet weten telt; niet gokken, maar nadenken! Benut de kans om een onderzoek te verrichten, die je naar de feiten brengt.

Hoeveel rust zal dat deze wereld geven, als we daar meer de tijd voor nemen?

Invullen

Wat vullen we het vaak voor elkaar in. Zodra iemand iets doet wat we vreemd vinden en niet begrijpen, denken we meestal te weten waarom iemand zo handelt. Op zich is dat niet zo erg, maar als je je eigen gedrag daarop gaat aanpassen ontstaan er vervormingen. Vooral wanneer het gaat om mensen waar je veel mee te maken hebt. Wanneer je het gedrag van de ander gaat invullen creëer je een verhaal met jouw interpretatie. Je weet niet of het waar is, maar denkt dat vanuit jouw overtuiging wel te weten. Zolang je jezelf niet afvraagt of jouw invulling echt wel waar is, zal er schade in de relatie ontstaan.

Wanneer je bijvoorbeeld voor je werkgever invult dat deze jou niet vertrouwt, neem je tegenover haar of hem een andere houding aan, dan wanneer je denkt dat deze jou wel vertrouwt. Je zal meer afstand houden en de complimenten die je krijgt niet serieus nemen. Zolang je jouw verhaal blijft geloven, ontstaat er wantrouwen en wordt de relatie ontwricht. 

Het invullen voor een ander is iets wat we kunnen afleren. Wil je echt weten waarom iemand iets op zijn wijze doet, zegt, laat of nalaat, vraag het dan! En wanneer je het antwoord niet gelooft, vraag dan aan jezelf waarom je zo wantrouwig bent.

Wie continue bezig is met het invullen van het leven van een ander, leeft niet het zijne.


Verplichting

Vanochtend stond ik op met het gevoel een verplichte daad te verrichten. Nog nooit eerder heb ik zo’n plankenkoorts ervaren. Niet in mijn werk, niet op school en niet in de sport. Vandaag was het de eerste keer. Een druk vanuit een verwachting. Niet mijn eigen verwachting maar de verwachting die ik mensen heb gegeven. Door de mogelijkheid om zich via mijn website in te schrijven voor een Dagelijkse Inspiratie. Ik zag de teller van de aanmeldingen oplopen en voelde een druk op mijn borst. En nu waarmaken was mijn gedachte 

Vreemd eigenlijk want ik schrijf graag en post al een tijdje op Facebook. Leuk om te doen en leuk om te delen. De gedachte van het waarmaken en een verplichting hebben was mijn eigen bangmakerij. Ik betrapte mijzelf op het creëren van een negatief verhaal in mijn hoofd. Wat als het niet lukt? Wat als er geen inspiratie is om te schrijven?

Maar had ik niet veel meer redenen om dankbaar en vreugdevol te zijn? Want ik vind het geweldig om te schrijven en het is super dat er mensen zijn die dat willen lezen.

Het is hetzelfde als naar je werk gaan en je werk doen. Zodra je het als een verplichting gaat ervaren voel je druk en verdwijnt de vreugde. Werken is creëren en er toe doen. Je bent nodig om samen met je collega’s aan een geheel te werken. Je doet er toe! Zodra je in deze omkeringen kan denken is de druk van een verplichting verdwenen en ervaar je veel meer de waarde die het je geeft. Neem eens het voorbeeld van ouderschap. Als ouder heb je de verplichting om goed voor je kinderen te zorgen. Dat is niet altijd even makkelijk want het vraagt veel geduld en incasseringsvermogen. Maar wat is het fijn om hen, waar je zielsveel van houdt, onder jouw vleugels te zien opgroeien. Hoe waardevol is dat? 

                                                    

Doen

Ik werd er op een ochtend mee wakker. Blijdschap vanuit een verlossing, omdat ik al een tijd zoekende was naar wat ik echt in mijn leven wilde gaan doen. Ik zocht naar iets wat heel dichtbij mij stond, wat ik vanuit mijn hart kon uitdragen. En zo ineens wist ik het. Tranen kwamen vrij. Vanuit mijn kern voelde dit meer dan goed. Ik nam de trap naar beneden en viel in de armen van mijn lieve vriend. "Ik weet het! Sprak ik vanuit mijn emotie. Ik ben Metafoor Schrijver!” En bij die uitspraak voelde ik diep van binnen een bevestiging. Het klopte, het paste. Het was meer dan het juiste antwoord waar ik naar had gezocht.

En dan begint het, de weg naar ondernemerschap. Op die weg kom je mensen tegen die in je geloven, die je het beste gunnen. Ik ben door veel mensen enorm geholpen. Ik kreeg adviezen en gesprekken waarin ik aan het denken werd gezet. Mensen die spontaan hielpen met het kritisch lezen van de inhoud van de teksten op de website, en het redegeren ervan. Die betrokkenheid en gun factor, wat voelde dat goed! Op die zelfde weg, waren ook mensen die zich afzijdig hielden, mij niet complimenteerden. Zelfs door mensen die dicht bij mij staan, voelde ik mij genegeerd en kreeg ik het gevoel dat ze niet in mij geloofden. Wanneer ik ze sprak waren er geen vragen en geen advies. Er was geen interesse in mijn onderneming waar ik zo trots op was. Ik ben daar overheen gestapt en heb het los gelaten. Het was jammer dat ik mijn vreugde, niet met hen kon delen, maar het was zo. Ik kon dit accepteren doordat ik wist dat mijn geluk niet van hen afhing. Daar was ik zelf verantwoordelijk voor.

Wie zoekende is, heeft het juiste moment af te wachten. Blijf geloven en om je heen kijken, maar dwing niet af. Dat geeft stress en geen oplossing. Alles heeft zijn eigen tijd, het juiste moment kondigt zich wel aan. Je gedachten forceren met het vinden van een oplossing werkt niet. Denk maar eens terug aan alle eerdere mooie gebeurtenissen in het leven. Ze zijn nooit door afpersingen ontstaan. En wanneer het geluk zich aandient, weet je vanuit je intuïtie dat het goed is. Mensen die het je afraden, of er zelfs niet op reageren, geef je een knipoog. Ik beschouw het als de reflectie van hun eigen angst. Niet omdat ze het jou niet gunnen. Maar de angst dat ze zomaar zouden geloven, in iets wat misschien, niet zo mooi is dan het lijkt. 

Ga ervoor!

Verandering

In mijn werkomgeving ervaar ik veel veranderingen. Er ontstaan vernieuwingen waardoor zekerheden worden losgeweekt en gewortelde gewoontes doorbroken worden. Vaste dienstverbanden worden bijna niet meer gegeven en de franjes in functies worden er afgeschaafd. Daar waar het rommelt van onrust en verandering, zie ik de een het besluit nemen om zijn eigen weg te creëren. En de ander vergaart vanuit angst en wantrouwen, mensen om zich heen die in dezelfde angsten geloven. Naast dit contrast zie ik ook mensen met een afwachtende houding. Die klaarstaan voor kansen om een nieuwe weg in te slaan.

Ieder mens heeft zijn eigen geloof en handelt daarna. Zij die geloven in nieuwe mogelijkheden staan open voor verandering. Ze geven geen aandacht aan angstverhalen en laten zich niet beïnvloeden door mogelijke zorgen die anderen op hun projecteren. Ze incasseren de situatie, bekijken hun mogelijkheden en trekken een eigen plan. 

Geloven is een kracht. Wie gelooft in mogelijkheden zal deze vinden en wie er niet in gelooft krijgt eveneens gelijk.


Anders zijn

Mijn beide armen gooi ik de lucht in. Ik leef! Ik kijk omhoog naar de eindeloze hemel, blauw gekleurd en hier en daar een prachtig wit wollig wolkje. Daarboven is zoveel ruimte en wanneer ik mijn armen wijd spreid richting de hemel en mijn blik omhoog richt, ervaar ik een enorme vrijheid. Een innerlijke kracht gevuld met blijdschap. Dit is mijn ontlading!

Soms zit het hoofd vol van de dagelijkse bezigheden, de dingen die je wilt doen, het geen je je afvraagt en de dienstbaarheid die je wilt geven. Het is fijn om er voor anderen te kunnen zijn en het geeft energie als je weet dat je hulp er toe doet. Hoe anderen het leven ervaren vind ik steeds weer heel bijzonder. Het is leerzaam, om steeds weer te mogen ontdekken dat er zo ontzettend veel manieren zijn om in het leven te staan. Juist doordat je een andere stijl hanteert kun je er voor iemand zijn die ergens in vastloopt of vernieuwende inspiratie nodig heeft. En andersom! Anders zijn is daarom juist zo waardevol. Wanneer we met een open blik naar mensen kunnen kijken die anders zijn, kun je nog meer rijkdom ervaren omdat we veel van elkaar kunnen leren. Wat helaas vaak gebeurt wanneer mensen, mensen ontmoeten die anders zijn, is de vergelijking en de goed of afkeuring die daar direct opvolgt. Wie zich los kan maken van de gedachte van goed of fout, en zijn oprechte interesse toont in de ander, zal zich verrijken met nieuwe inzichten. Het is vaak het gevoel van veiligheid en je eigen visie willen beschermen, waardoor mensen in conflict raken met elkaar. Mensen willen liever niet de verwarring toestaan, omdat het zich losmaakt van het eigen vertrouwde denkpatroon. Terwijl het echt niet betekent dat jouw eigen visie daardoor geen waarde meer heeft. En toch is dat vaak de angst. 

We kunnen elkaar juist veel geven wanneer we de ander volledig accepteren zoals deze is. Juist door te mogen zijn, juist door te laten zijn, kun je de vrijheid in jezelf bewust ervaren. Ik ben van de verwarring gaan houden omdat het mij wakker houdt. Juist daardoor weet ik wat voor mij een waardevolle aanvulling is en wat juist niet. "Hoe werkt dat voor jou?" Is dan weer direct een vraag die mij bezig houdt, zoals zoveel vragen die ik vanuit mijn interesse over het leven heb. Ik observeer veel en stel daarnaast veel vragen, dat stapelt wel eens op. Met mijn armen de lucht in, ontlaad ik mij. Steeds weer een geweldige ervaring.