Sjoerd

Deze metafoor is geschreven naar aanleiding van het vastlopen in de richting van een doel 


Met zijn ogen gesloten en zijn hand op zijn hart luisterde Sjoerd naar het ritme van zijn leven. Zijn gedachten waren bij zijn verlangens, bij zijn grote wens. Hij voelde dat wat in hem leefde, naar buiten wilde en naar vrijheid verlangde. Alleen wist hij nog niet hoe hij daar ruimte voor kon creëren. “Een nieuwe dag, en ik ga het vandaag anders doen” sprak hij vastbesloten. Hij stapte zijn bed uit en volgde zijn vaste rituelen van de vroege ochtend. Met een kop thee ging hij voor het raam staan om de tuin in te kunnen kijken. Nooit eerder was hij zich zo bewust van alles wat daar groeide. “Alles ontstaat vanuit energie” dacht hij en bekeek de bomen en planten aandachtig. “Geen energie, geen groei” zei hij tegen zichzelf. “Het is zo vanzelfsprekend en het kwartje valt nu pas écht bij mij.” 

Sjoerd mijmerde over de dagelijkse dingen die hij deed, dingen waar hij geen plezier meer uit haalde. Het enige dat ze hem opleverden was zekerheid. Die zekerheid gaf hem veiligheid en in die veiligheid voelde hij zich steeds meer gevangen. 

Hij keek naar de grote beuk in de tuin waar de wind mee speelde. Een boom die al vele stormen heeft getrotseerd. Bij iedere storm had de beuk haar wortels weer wat dieper de aarde in gewurmd. De boom die schaduw gaf en bescherming bood aan vogels, andere dieren en nieuw leven. De boom die voor zuurstof zorgde en de aardse energie doorgaf vanuit haar wortels, haar stam, haar takken en bladeren. Kijkend naar de boom dacht Sjoerd aan een verhaal dat oom Teun hem ooit had verteld.

“Alles wat op deze aarde leeft, groeit vanuit positieve energie” vertelde oom Teun. “Wanneer het leven in een negatieve spiraal terechtkomt, wordt het dor, neemt het geen positieve energie meer op en staat de groei stil. Het laat zijn hoofd hangen en gelooft niet meer in mogelijkheden. Een plant in een pot moet je op den duur extra voeding geven door de aarde te verversen. Anders gaat de plant dood door zijn gevangenschap. 

Alles wat leeft, wil groeien en heeft iets om door te geven wat van hem of haar is en bijdraagt aan de wereld. Dat is een natuurwet die velen zijn vergeten. We hebben allemaal iets om door te geven, anders zouden we hier niet zijn. Alleen durft niet iedereen daar nog volop in te geloven omdat we met elkaar op zekerheden zijn gaan bouwen. We hebben angsten gecreëerd over een leven dat spannend kan zijn, omdat je alert moet blijven op je groei door in de juiste energie te blijven.”

Oom Teun was een man die altijd al werd bewonderd om zijn wijsheden. Sjoerd pakte de telefoon en belde het nummer van zijn oom. “Met Sjoerd, ben je thuis vandaag?” sprak hij op een toon waardoor Teun begreep dat hij bezoek kon verwachten. “Ja hoor en je bent van harte welkom jongen.” 
“Ik drink mijn thee op en dan kom ik eraan” sprak Sjoerd opgewekt.

Oom Teun woonde op een oude boot die hij ooit zelf had opgeknapt. Het was wat primitief maar voldeed volledig aan wat hij nodig had om goed en tevreden te kunnen wonen. Hij was een man waar mensen graag bij in de buurt waren. Hij straalde warmte uit, wat vooral kwam doordat hij altijd begripvol was, maar het ook niet erg vond als hij iemand niet helemaal kon doorgronden. Dat was voor hem ook goed. 
Teun liet mensen in hun waarde en had respect voor iedereen, ook als ze anders waren dan hij. Teun kon verantwoordelijkheden heel goed bij een ander laten. Hij voelde feilloos aan wanneer mensen problemen veroorzaakten. Ook daar bemoeide hij zich niet mee. Maar als zijn mening werd gevraagd, dan gaf hij deze zonder vooroordelen.

Teun schoof een stoel aan bij de keukentafel waarop Sjoerd meteen plaats nam en ging zelf in de vensterbank zitten. 
“Vanmorgen moest ik denken aan een verhaal dat je mij ooit hebt verteld," begon Sjoerd. “Over de aarde, energie en groei. Dat we allemaal iets te geven hebben op deze wereld. En ik merk dat ik veel meer wil geven, zodat ik anderen kan helpen groeien. Daarom kom ik bij jou langs.” 
Teun keek Sjoerd met een glimlach aan “Stel je nou eens voor dat je echt aandacht gaat geven aan datgene wat leeft in je hart. Hoe zou dat zijn, hoe zou dat voelen?” Sjoerd legde zijn hand op zijn hart “Zo werd ik vanmorgen wakker, met mijn hand op mijn hart. Ik voelde dat mijn hart mijn aandacht vroeg. Ik weet alleen niet hoe ik mijn wens moet leven en waar ik moet beginnen om de eerste stap te zetten.” 

Teun ging naast Sjoerd staan en legde zijn hand op zijn schouder. “Zie je die brug daar?” hij wees door het raam naar buiten. “Loop via de brug naar de overkant, kijk daar goed om je heen en kom dan hier weer terug. Dan praten we daarna verder.” Sjoerd glimlachte. Hij kende dit soort opdrachten van zijn oom. Het doel en de betekenis ervan, pakten altijd weer anders uit dan hij vooraf dacht. 

Bij de brug aangekomen keek Sjoerd achterom om te kijken of Teun nog voor het raam stond, maar hij was niet te zien. In ongeveer twintig grote stappen bereikte Sjoerd de overkant van de brug. Hij keek daar om zich heen en nam de omgeving zorgvuldig in zich op. Hij had geen idee welke vragen zijn oom hem zou stellen als hij weer terug zou zijn. 
Hij liep weer terug en stapte de boot van Teun in, die opkeek vanuit zijn boek.  “Mooi, daar ben je weer. Hoe heb je het gedaan?” Sjoerd keek hem vragend aan. “Hoe ben je over de brug gelopen?” Sjoerd keek door het raam naar buiten en zag de brug. “Gewoon, er was niets mis met de brug, die was prima te doen” hij keek oom Teun met een vragende blik aan. “Ik denk dat ik je niet begrijp, zeg nou maar wat je bedoelt.” 
Teun lachte. “Jij vertelde mij net dat je niet weet welke stap je eerst moet zetten om naar je hart te kunnen luisteren. Vervolgens vraag ik jou naar mij te luisteren, over de brug te lopen naar de overkant. Je hebt er geen enkel moment aan getwijfeld hoe je dat zou moeten doen.” 
Sjoerd ging weer op zijn stoel zitten. Hij zette zijn ellebogen op tafel en ondersteunde zijn hoofd. “Dit had ik niet verwacht” zei hij zacht. 
“Die stilte bevalt mij wel” zei Teun lachend “Het zegt mij dat je de boodschap hebt begrepen. Weet je Sjoerd, mensen met wensen kijken vaak te ver vooruit, waardoor ze niet zien welke stappen er eerst moeten worden gezet om te komen waar ze willen zijn. Je moet je concentreren op wat nu de mogelijkheden zijn. Om de brug te bewandelen, moet je eerst deze boot verlaten, anders kom je er niet. Kijk dus niet te ver vooruit, maar voel wat er voor nu het eerst nodig is.” Sjoerd wreef met zijn handen in zijn gezicht “Dat is niet gemakkelijk” en keek Teun vertwijfeld aan. “Dat zijn jouw woorden jongen. Weet dat de woorden waarmee je spreekt en de gedachten die je denkt, bepalen hoe je handelt?” Teun liet een stilte vallen en hervatte het gesprek na enkele minuten. 

“Laten we eens teruggaan naar de energie van deze aarde, waaruit zoveel moois groeit. Het meest prachtige op deze wereld is kwetsbaar en sterk tegelijk. Door je kwetsbaarheid als grootste kracht te zien, zal je angst verdwijnen. Wanneer je kwetsbaar durft te zijn, zien anderen jouw kracht. 
Door je  kwetsbaarheid te laten zien, stel je jezelf open voor mensen en laat je eigenlijk pas echt zien wie JIJ bent. Zo kunnen mensen kiezen of ze bij jou willen zijn of juist niet. De natuur doet eigenlijk precies hetzelfde. Die laat ook de mensen en dieren kiezen waar ze willen zijn en wonen. De natuur is heel kwetsbaar en zal dat altijd zijn. Maar daarentegen krijgt ze veel respect en vertrouwen van hen die trouw zijn en onvoorwaardelijk voor haar kiezen.” 
Teun keek naar Sjoerd, die voor zich uit keek, zijn blik was gericht op de brug. Het verhaal van zijn oom had hem geraakt. Sjoerd voelde dat hij zijn eigen natuur verborgen hield. Deels uit angst, omdat hij anders was dan anderen en deels omdat hij wist dat hij stappen moest nemen die voor veel verandering zouden zorgen.

De boodschap kwam aan. “Oom Teun” sprak Sjoerd, en keek Teun dankbaar aan. “Dank je wel voor je tijd en voor je wijze woorden. Vanmorgen wist ik dat ik het allemaal anders zou gaan aanpakken. Jij hebt mij laten voelen én begrijpen hoe ik daarmee kan gaan beginnen.” Teun knikte hem vriendelijk toe “Graag gedaan jongen, succes ermee!”
Sjoerd lachte bevrijd “Het is een mooie dag, ik ga maar eens wat planten verpotten.”