Ik vergis

Ik ben Else,
Ik wil, ik droom
Ik denk, ik voel
Ik doe, ik maak
Ik ver… 

Else haalde haar handen van het toetsenbord “Ik vergis” sprak ze. Ze liep naar de hal en ging voor de spiegel staan. Eerder in de ochtend had ze ook voor de spiegel gestaan. Toen observeerde ze haar gezicht terwijl ze verschillende gezichten trok; verdrietig, boos, blij, ondeugend, verschrikt, verrast, bedenkelijk, verlegen, ontroerd…  “Hoe kijk ik als ik mij vergis?” vroeg ze zich af en keek zichzelf aan. “ik vergis mij” zei ze en wachtte een emotie af. Ze bleef afwachtend kijken, maar er veranderde weinig aan haar expressie. 

Ze zocht naar een situatie waarin ze zich had vergist en kwam de herinnering tegen dat ze met haar opa een wandeling in het park maakte. Ze waren een oudere dame tegengekomen. Die in de verte op de achterbuurvrouw leek. Ze hadden beiden vrolijk naar de dame gezwaaid. In het nabij komen bleek ze het niet te zijn. Ze hadden haar vriendelijk begroet en opa had zich nog verontschuldigd dat ze zich hadden vergist. Toen ze de dame voorbij waren keken ze elkaar lachend aan. In de spiegel zag Else haar lachend gezicht “vergissen kan leuk zijn” dacht ze. Toch stemde het haar niet tevreden en ging ze op zoek naar een andere herinnering. 

Ze dacht aan haar eerste vakantiebaan in een winkel. Daar had ze te maken gehad met een boze klant. Else had een vergissing gemaakt met het teruggeven van wisselgeld en deed de klant daarmee tekort. Ze voelde dat deze vergissing haar toen erg onzeker had gemaakt. In de spiegel zag ze een triest gezicht. Al snel begon ze weer te lachen “als ik toen wist wat ik nu weet” dacht ze “dan had ik er geen last van gehad." In de spiegel zag ze een trots lachende Else. Ze ging weer aan de tafel zitten en tikte verder. 

Ik vergis, ik lach
Ik herstel, ik beken
Ik ontmoet, ik begroet
Ik geef, ik ontvang
Ik omarm wat is
Ik zoek, ik aanvaard

“Wat ben je aan het doen?” vroeg haar zus die de kamer binnen kwam. Else keek haar lachend aan “ik schrijf” zei ze. “Het is een opdracht voor de cursus. Ik moet opschrijven hoe ik in het leven sta.” Haar zus boog zich naar voren om te kunnen lezen wat Else had geschreven “ik vergis, ik lach” las ze hardop en keek Else onbegrepen aan. "Als je je vergist dan schaam je je toch?" sprak haar zus. “Nou, vandaag heb ik ontdekt dat vergissen alleen maar erg en vervelend is als je niet wil dat je je vergist, maar het is toch onmogelijk om te leven zonder vergissingen te maken?” Ze keek haar zus aan en zag dat deze nogmaals haar woorden op het scherm aan het lezen was. “Is dit dan alles wat je schrijft?” Else bleef lachen “Ja ik denk dat het wel klaar is.” Ze keek haar zus aan. “Weet je, ik kan het wel gedetailleerd omschrijven, maar ik verander toch weer. Zo maak ik in ieder geval geen vergissing.” Else moest om haar eigen woorden lachen. Er ontstond een glimlach bij haar zus. “waarom lach je?" vroeg Else haar. "Ik snap wat je bedoelt, je hebt gelijk." De vrolijkheid van Else nam toe zie je, zo snel kunnen gedachten veranderen. Ik vind het mooi om te zien wat dat met jouw mimiek doet zus, je zou eens in de spiegel moeten kijken." Sprak ze lachend. "Snap je, het is niet mogelijk om exact te omschrijven hoe je in het leven staat, als we toch steeds door nieuwe inzichten veranderen?” en ze tikte de laatste zinnen op het scherm.

Ik verander, ik pas toe
Ik vertrouw op wie ik ben!