Focus en Focus

De groep kwam vanuit het bos op een mooie open vlakte terecht, de warmte van de zon was nu aangenaam. De wandeling onder de bomen had tijdens de tocht voor verkoeling gezorgd. Ze bevrijden zich van de bepakkingen en bewonderden de ruimte en het uitzicht. “Het is jullie vast al duidelijk, hier gaan we overnachten en zullen we dus de hutten bouwen” sprak één van de drie leiders van de survivaltocht. “We gaan samen de benodigde spullen verzamelen maar neem eerst even rust.” De leiders kwamen bij elkaar, ze hadden elk een bouwtekening gemaakt. De groep was onder de drie leiders, Joost, Edward en Jisk verdeeld. Ze bekeken elkaars bouwtekeningen en al snel waren Joost en Edward het eens, dat de tekening van Jisk niet goed zou uitpakken. Ze spraken hun zorg uit over de constructie en probeerden Jisk ervan te overtuigen dat hij zijn tekening moest aanpassen. Jisk haalde zijn schouders op “vertrouw me maar, we gaan het vanzelf zien, we moeten nu aan de slag, anders staat er straks nog geen hut als de zon onder gaat.” Hij pakte zijn bouwtekening uit de handen van de twee mannen en riep zijn groep bijeen. De twee leiders keken elkaar hoofdschuddend aan. 

De drie groepen kwamen in beweging om de nodige materialen bij elkaar te sprokkelen. Jisk hielp zijn ploeg mee en gaf hier en daar aanwijzingen. Edward en Joost bleven bij elkaar in de buurt hangen. Het voelde voor hun niet goed wat Jisk van plan was. “Straks hebben we een probleem, we hadden eerder elkaars tekeningen moeten keuren, dit komt zo niet goed.” sprak Edward bezorgd. De zorg bij de twee leiders was groot. Jisk was zichtbaar zeker van zichzelf. Hij bleef bij zijn groep en werkte met ze mee. 

De groepen van Edward en Joost waren ook aan het werk, al misten ze de bijdrage en aandacht van de beide leiders. Onderling ontstonden er irritaties. Ze waren enthousiast begonnen, maar het plezier begon bij velen te verdwijnen. Het viel hen eveneens op dat Joost en Edward het bouwwerk van Jisk meer in de gaten hielden dan hun eigen hutten.

De groep van Jisk had zich inmiddels als een team gevormd, waardoor Jisk de tijd kon nemen om bij zijn collega's te gaan buurten. Terwijl hij om zich heen keek zag hij dat de andere bouwwerken nog maar weinig vorm hadden gekregen. Joost en Edward zag hij niet. Hij liep richting de beide groepen en trof daar een rommelige situatie aan. “Hoe gaat het hier?” vroeg Jisk. Het duurde even voor er een antwoord kwam. “Je ziet het, wij slapen vannacht onder de sterrenhemel, het blijft toch droog” werd er gekscherend geantwoord door een man die met zijn zakmes figuren in een tak kerfde. “Waar zijn jullie leiders?” vroeg Jisk en keek om zich heen. Er werd gewezen richting een boom, waar Edward en Joost tegenaan leunden. Jisk liep richting de beide mannen en riep; “Het dak nog dicht en dan zijn wij klaar, over een uur zakt de zon!” de mannen keken om. “Zo te zien moet er bij jullie nog heel wat gebeuren. Als er hulp nodig is hoor ik het wel!” en zo liep Jisk weer terug naar zijn eigen team.

De beide mannen keken van afstand naar de drie hutten in aanbouw. Aan de hut van Jisk werd hard gewerkt, de hele constructie stond er al. Bij hun eigen bouwwerken zaten de mensen verspreid op de grond, een enkeling was nog aan het werk. “We hebben een probleem” mompelde Edward binnensmonds “Jisk heeft gewoon de beste mensen in zijn groep gekregen” zei Joost rustig “kan niet anders” Ze liepen naar de hut van Jisk en keken met verbazing naar de stevige constructie. “Heb je dan toch naar ons geluisterd” sprak Edward, terwijl hij tegen het bouwwerk duwde “Hoe bedoel je?” Jisk keek hem aan. “Nou het ziet er zo stevig uit, dat kan niet dezelfde constructie zijn” Jisk wees naar de bouwtekening die aan een paal van de hut hing “Misschien dat er hier en daar wat wijzigingen zijn, maar de constructie is hetzelfde, maar wat maakt het uit, het staat! Ik zei toch dat het goed zou komen.” lachend keek hij naar de beide mannen, maar zijn gezicht betrok toen hij naar de andere twee hutten keek, waar het werk al was neergelegd “Zij hebben jullie nodig, de hele dynamiek is eruit. Kijk nou zelf. Hoe anders zou het zijn geweest, als jullie de focus en aandacht daar op hadden gehouden?” Joost en Edward waren stil en keken eveneens bezorgd naar de plek waar ze gemist werden. "Deze hut is zoals jullie zien groot genoeg, misschien nog een stukje erbij aan knutselen, dan is er ruimte voor ons allemaal." sprak Jisk en sloeg de beide mannen op hun schouders "Kom op aan de slag, want ik kan niet wachten op dat kampvuur waar jullie beiden meesters in zijn!"