Rust in de storm

De lente heeft zich al vroeg laten zien dit jaar en wat was het genieten van de warmte en zingende vogels. We zijn alweer enige dagen uit die zalige lenteroes. De ene grap na de ander over de zomertijd en het herfstweer heb ik voorbij horen komen en de storm die zich momenteel uitleeft, trekt zich daar niets van aan. Ze blijkt er geen genoeg van te krijgen. Het is niet anders, we moeten het ermee doen. 

En zo hoor ik mijn moeder in mijn gedachten zeggen; “De mens is soms net als het weer” en ik denk ja, zo waar, al die veranderingen en onstuimigheden zitten ook in ons. 

Het gevoel van de hele wereld aan kunnen als alles op wieltjes loopt en van blijdschap stralen. Heerlijk! En vervolgens kom je in een lage drukgebied terecht, waarin je niet vooruit te branden bent. Het gevoel dat je een roltrap oploopt in tegengestelde richting. Geprikkeld raken door opmerkingen waar je anders je neus voor ophaalt. En bij de laatste druppel blaas je alle boosheid en verdriet op volle kracht eruit. Ook heerlijk! Of in ieder geval, lekker de druk eraf ;) 

En ja, je moet het ermee doen, maar je hebt wel een keuze in hoe je dat doet. In plaats van je te ergeren, kan je het ook laten gebeuren. Behalve je humeur, verander je er verder toch niets aan. Een natte donkere herfstdag geef je al snel gezelligheid met een kaarsje en een kopje thee. Omdenken is de kracht van iedere obstakel in je leven. Ook van je eigen hoge en lage drukgebieden. Laat het er zijn. Je gaat ook niet tegen het fijne gevoel in, waarom dan wel tegen die vermoeidheid wanneer je draagkracht wat minder is en om rust vraagt?

Je helpt jezelf door meer van jezelf te accepteren, meer toe te staan wanneer het niet gaat zoals je graag zou willen. Ik spreek uit ervaring. Ik ken dagen waarin ik mij krachtig en energiek voel en dagen dat ik mijzelf meer de rust mag gunnen. Als ik dat niet doe, word ik stil, trek ik mij terug en slaap ik minder goed. Zodra ik van mijzelf ga balen, omdat ik niet kan presteren, daalt mijn energiepijl nog verder. Dat balen helpt dus echt niet. Accepteren wel. 

Dit is ‘nu’ en in het ‘nu’ heb je te doen wat het ‘nu’ nodig heeft. Wie die regel hanteert zal ervaren dat je in iedere storm een plekje voor je rust kan vinden.