De stap

De afgelopen dagen heb ik de brug naar verandering en uitdaging bewandeld. De brug was al een tijd in zicht en het land aan de overkant maakte mij nieuwsgierig. Hoe dichter ik in de buurt van de brug kwam, hoe groter de aantrekkingskracht werd om de tocht te maken. De overkant kende ik alleen van dromen en ideeën. Dat zag er veelbelovend uit!

Voordat ik de eerste stap op de brug had gezet heb ik het land, waar ik zoveel heb mogen leren, bekeken en mijzelf veel afgevraagd. De vragen konden mij niet overtuigen om te blijven. Aan de overkant lonkte een nieuw avontuur. 

De wandeling op de brug was spannend, maar het voelde meer dan goed. Met regelmaat heb ik omgekeken naar wat ik achterliet. Een land waar ik vele paden heb bewandeld en gestruikeld ben over onbekende hobbels. Die mij vervolgens leerden om weer op te staan, omdat zij mij nodig hadden. Iedere terugblik deed mij glimlachen. Het voelde goed om nu door te lopen. Op de momenten dat beren en apen ruimte van mij kregen, wist ik ook het vertrouwen weer te vinden. Waardoor de bangmakers als sneeuw voor de zon verdwenen. Ook de kleine stemmetjes, bezorgden wel eens wat klamme zweet, maar zwegen nadat ik de vraag stelde, “is het waar?” 

Nu sta ik aan de overkant. Trots met een grote glimlach, voldaan zwaaiend naar het door mij verlaten land, die zijn eigen ontwikkelingen verder vormt. 

Hier om mij heen liggen de nieuwe uitdagingen die ik stap voor stap zal begroeten. Ik ben mij bewust dat ook hier veel te leren valt. De donkerste dagen zullen het vruchtbaarst zijn en steeds weer als de zon schijnt, zal ik volop genieten van haar warmte en het uitzicht om mij heen.

De route van Metafoor Schrijver is niet uitgestippeld, maar volgt de kompas van vertrouwen en intuïtie.