Doen

Ik werd er op een ochtend mee wakker. Blijdschap vanuit een verlossing, omdat ik al een tijd zoekende was naar wat ik echt in mijn leven wilde gaan doen. Ik zocht naar iets wat heel dichtbij mij stond, wat ik vanuit mijn hart kon uitdragen. En zo ineens wist ik het. Tranen kwamen vrij. Vanuit mijn kern voelde dit meer dan goed. Ik nam de trap naar beneden en viel in de armen van mijn lieve vriend. "Ik weet het! Sprak ik vanuit mijn emotie. Ik ben Metafoor Schrijver!” En bij die uitspraak voelde ik diep van binnen een bevestiging. Het klopte, het paste. Het was meer dan het juiste antwoord waar ik naar had gezocht.

En dan begint het, de weg naar ondernemerschap. Op die weg kom je mensen tegen die in je geloven, die je het beste gunnen. Ik ben door veel mensen enorm geholpen. Ik kreeg adviezen en gesprekken waarin ik aan het denken werd gezet. Mensen die spontaan hielpen met het kritisch lezen van de inhoud van de teksten op de website, en het redegeren ervan. Die betrokkenheid en gun factor, wat voelde dat goed! Op die zelfde weg, waren ook mensen die zich afzijdig hielden, mij niet complimenteerden. Zelfs door mensen die dicht bij mij staan, voelde ik mij genegeerd en kreeg ik het gevoel dat ze niet in mij geloofden. Wanneer ik ze sprak waren er geen vragen en geen advies. Er was geen interesse in mijn onderneming waar ik zo trots op was. Ik ben daar overheen gestapt en heb het los gelaten. Het was jammer dat ik mijn vreugde, niet met hen kon delen, maar het was zo. Ik kon dit accepteren doordat ik wist dat mijn geluk niet van hen afhing. Daar was ik zelf verantwoordelijk voor.

Wie zoekende is, heeft het juiste moment af te wachten. Blijf geloven en om je heen kijken, maar dwing niet af. Dat geeft stress en geen oplossing. Alles heeft zijn eigen tijd, het juiste moment kondigt zich wel aan. Je gedachten forceren met het vinden van een oplossing werkt niet. Denk maar eens terug aan alle eerdere mooie gebeurtenissen in het leven. Ze zijn nooit door afpersingen ontstaan. En wanneer het geluk zich aandient, weet je vanuit je intuïtie dat het goed is. Mensen die het je afraden, of er zelfs niet op reageren, geef je een knipoog. Ik beschouw het als de reflectie van hun eigen angst. Niet omdat ze het jou niet gunnen. Maar de angst dat ze zomaar zouden geloven, in iets wat misschien, niet zo mooi is dan het lijkt. 

Ga ervoor!