Klagen

"Nederland verandert, het is niet meer zoals het was”, sprak de man waar ik een gesprek mee had. In voorgaande gesprekken had ik hem zijn ongenoegen laten ventileren, en mijn aandacht gegeven aan hoe hij zijn problemen ervoer. Nu onderbrak ik hem en zei dat de hele wereld verandert. Iedereen, ook hij. De man keek mij instemmend aan en we zetten het gesprek voort, over mogelijkheden vanuit de situatie waarin hij zich bevond. 

Terugdenkend aan het gesprek realiseer ik mij hoe bewust de man was. Hij realiseerde zich heel goed dat veranderingen bij het leven horen, maar had moeite om zijn situatie voor nu te accepteren. Wie niet accepteert, staat gedeeltelijk stil in de tijd. Mogelijkheden gaan aan je voorbij. Er ontstaat teleurstelling en ontevredenheid wat zich uit in geklaag. Een klager blokkeert zichzelf van geluk en plezier in een andere vormgeving.

Ons onderbewustzijn weet dat het leven voortdurend in beweging is en niets zal blijven zoals het is. Dat het één vergaat en het ander ontstaat. Voor een bevestiging, hoef je alleen maar even terug in de tijd te kijken. Het accepteren gaat ons niet altijd goed af. Klagen is daar een uiting van. Wanneer je verlangt naar betere tijden, helpt klagen niet. Het zal je juist een ontevreden gevoel geven, waardoor je acceptatie van de situatie niet toe kan laten. 

Een klager staat als ware op het achtersteven van een schip. Zijn blik vasthoudend aan de kade waar hij vandaan kwam. Terwijl de overige bemanning in beweging is en werkt aan een goede reis, richting een nieuw avontuur.