Interesse, respect en een mooie wereld

Doordat we zo gericht zijn op het perfecte leven, geloven velen dat we meer lief kunnen hebben, wanneer alle neuzen dezelfde kant op staan. De ergernis is groot wanneer dat niet zo is en een discussie ontstaat al snel. Dat is niet erg, maar het houdt vaak niet op. Men weet soms niet meer hoe diep te graven om de waarheid boven te krijgen, om zo de ander te willen bekeren van zijn denkwijze.

Maar wat is nou waarheid? Is alles wat ons op school geleerd is waarheid? Denk aan maatschappijleer en geschiedenis. We nemen het aan als waarheid, maar is het ook zo? Want is het niet zo dat we op school een visie hebben geleerd, maar geen kennis van de revisie? Denk maar aan wat we geleerd hebben over de Kruistochten, Communisme en Sinterklaas en de referentiekaders die daar toen aan zijn vastgesteld.  

Volgens mij is het ten eerste belangrijk om op school (en natuurlijk thuis) veel meer te leren respect te hebben voor alles en iedereen. Hoe om te gaan met het onbekende, zonder vooroordelen. De empathie die bij alle kinderen grotendeels aanwezig is, kan daardoor behouden blijven. Kinderen zijn zo eerlijk, puur en begripvol. Ze kunnen hard zijn, omdat ze niet liegen. Kinderen gaan liegen wanneer ze geleerd is, de waarheid niet te spreken. Kinderen spreken niet de waarheid, wanneer ze weten dat ze daarvoor gestraft worden. Zo ontstaat liegen en het niet luisteren. Als wij niet naar kinderen luisteren, hoe kunnen we dan verwachten dat zij wel naar ons luisteren? Wat leren we ze dan?

Als volwassene ben je een voorbeeld, kinderen leren van wat ze zien wat wij doen. En als ik zo naar de volwassene kijk op straat en tv, dan begrijp ik wel dat kinderen het niet altijd makkelijk hebben met opgroeien. Wij zijn spiegels. Kinderen kopiëren het gedrag van volwassenen en nemen aan dat het goed is, of gewenst. 

Zolang wij zelf denken dat we het goed doen en ondertussen naar anderen wijzen waar we ons aan ergeren, ontbreekt de spiegel voor onszelf. Zolang we diepgaande discussies aangaan over goed en fout en verbale agressie gebruiken om de ander tot inzicht te willen brengen, mogen we twijfelen aan onszelf. En mocht die discussie gaan over een deel geschiedenis, dan doet in mijn ogen die hele geschiedenis er al niet meer toe. Maar gaat het om respect voor elkaar, die dan ver te zoeken is. 

Je ergeren aan een ander kan al snel verholpen worden door het stellen van een waarom vraag met oprechte interesse. “Waarom doe je dat of waarom vind je dat? Vertel mij, want ik wil weten welke zienswijze of beleving daarachter zit.” Met interesse in elkaar en juist in hen die een andere mening of beleving hebben over reële zaken, ontstaat er meer respect. We hoeven elkaar niet altijd te begrijpen, dat is onmogelijk, maar kunnen elkaar wel respecteren in hoe we zijn en denken. In sommige gevallen kan het zelfs een mooie aanvulling zijn, op je geschiedenislessen. In ieder geval zal je ervaren, dat er op deze wijze veel meer is om lief te hebben dan aan te ergeren. 

Als we dat voorbeeld kunnen geven aan hen die de toekomst hebben, hoe mooi zal dat de wereld kleuren? 

 Foto: Dirkje Banga