Als liefde niet roest

Het is een emotioneel en verwarrende week geweest. Want zo ineens, stapt er vanuit grote afstand, mijn eerste liefde weer in mijn leven.

Ruim 30 jaar geleden werd ik voor het eerst echt verliefd, kreeg ik met gevoelens te maken die mij tot dat moment onbekend waren. Gevoelens die mij erg verlegen maakte. Ik genoot van ons samenzijn, maar durfde mijn gevoelens niet naar hem uit te spreken. Dat had te maken met dat hij op zijn 21ste, terug naar Amerika zou gaan. De gevoelens die ik had en het feit wat er te wachten stond, maakte mij bang en verdrietig. Ik wist op een gegeven moment niet meer hoe ik ermee om moest gaan en dacht dat het beter was om het uit te maken. Dat is wat ik deed. Niet wetend hoe zijn gevoelens waren, negeerde ik ook mijn eigen gevoel. Vanuit angst wilde ik mijzelf voor pijn beschermen, maar door mijn onwetendheid ontstond er juist meer. Ik dacht dat gewoon een vriendschap beter zou zijn. Maar mijn gevoelens raakte ik daar niet mee kwijt. Samen met vrienden tourden we met motors, met mijn armen om hem heen geklemd en mijn lichaam tegen hem aangedrukt, genoot ik stiekem. 

Ons samenzijn is kort geweest, maar de ingehouden gevoelens waren heftig en bleven. De dag dat hij naar Amerika vertrok, ligt nog vast in mijn geheugen. Het maakte mij stil. Al had ik hem al een tijd niet meer gezien, dit was de dag waarom ik ons samenzijn had stopgezet. Het voelde alsof ik iets waardevols kwijtraakte wat bij mij hoorde.  

Twee jaar later (1986) kwam hij een bezoek aan Nederland brengen. We wilden elkaar graag zien en maakten een afspraak. We hebben een avond weinig gesproken en hielden elkaar vast, terwijl de avond in de nacht overging. Het plan was dat ik zou gaan sparen voor een ticket en dat deed ik.

Ruim een half jaar later had ik mijn visum en voldoende geld voor een ticket en geld om van te leven. Ik belde hem op om te vertellen dat ik kon komen. Het was even stil aan de andere kant, totdat hij vertelde dat het geen goed plan was… Hoe het gesprek is geëindigd weet ik niet meer, wel dat ik in een ijzige stilte en verdriet belande.

Daarna is er nooit meer contact geweest. Van het gespaarde geld ben ik met twee vriendinnen op wintersport gegaan en heb alles daar uitgegeven. Ik geloofde er niet meer in. 

In het begin hoorde ik via via nog wel nieuws over 'm. Naarmate die contacten versleten, wist ik niets meer en heb ik mij altijd afgevraagd hoe het met hem zou gaan. Tot 27 september 2014. Want Facebook is echt een geweldig medium. 

Alle gevoelens voor deze man kwamen weer naar boven. Dat was raar, want ik leef een heel mooi en gelukkig leven, waar niet een andere liefde bij past. Het was een vreemde ervaring dat die emoties elkaar doorkruisten. En toch gaf het vreemd genoeg ook rust, om te weten dat hij er nog is en het goed met hem gaat. Een foto waar hij samen met zijn prachtige vrouw en kinderen geposeerd staat, stemt mij steeds weer blij. Hoe mooi is het om te zien, dat het met iemand goed gaat die je al ruim 30 jaar niet bent vergeten.

We hebben elkaar nu veel te vertellen. Hij heeft nooit geweten waarom ik er een punt achter zette en ik niet waarom hij mij heeft tegen gehouden. Nu komen de antwoorden en vertellen we elkaar meer dan we ooit hebben gedaan. 

Het is een bijzondere ervaring, waarmee ik maar wil zeggen; schroom nooit voor je verlangens en angsten. Ze leveren deze keer dan wel een mooi verhaal op, maar geven zoveel onduidelijkheden, waarin je een ander verder laat leven.