Nuances

De ‘Dagelijkse Inspiratie’ heeft een grote rol in mijn dagelijks leven gehad. Daar kom ik dus achter op het moment dat ik ermee stopte. Het was een dagelijkse gewoonte om mijn omgeving te observeren, in het kader van een inspiratiekaart. Zodat ik altijd wel ergens een mooie foto kon schieten. Zo heb ik ook een alertheid ontwikkeld, om quote’s uit gedachtespinsels en gesprekken te noteren. Dat maakte dat ik bijna 24 uur per dag bezig was met het signaleren van inspiratie. Het besluit om ermee te stoppen voelde goed en is ook goed. Het loslaten voelde echter vreemd en onwennig. Ik begon daardoor wat te wiebelen en werd meer op mijzelf geworpen, waardoor ik mij de afgelopen maanden nog bewuster op mijn innerlijke kern ben gaan richten.

Onze innerlijke kern weet exact wat goed voor ons is, wat we werkelijk willen en welke richting we willen nemen. Hiermee was ik altijd al bezig, maar de intensiteit ervan heb ik nog nooit zo gevoeld als de afgelopen periode. Ik ervaar daardoor nu nog meer rust en vertrouwen in mijzelf.

Het is erg voelbaar dat mijn bewustzijn een grote sprong heeft gemaakt. Bewustzijn van mijn gedachten en welke emotie mij dat geeft. Bewustzijn van mijn gevoel en emoties en door welke gedachten deze worden veroorzaakt. Deze verbindingen leg ik nu vaker en sneller. Het omschakelen naar mooie gedachten, gaat soms vanzelf en soms heb ik het nog bewust een duwtje te geven. Ik hoef niet meer op zoek naar excuses om mijn negatieve gedachten en irritaties te verdedigen. Dat is een bevrijding. Zodra ik een irritatie voel, kan ik tegen mijzelf zeggen dat ik er geen mening over hoef te hebben, of dat het mijn zaken niet zijn. Ik stap over naar andere gedachten die mij een fijn gevoel geven. Dit geeft mij veel rust.

Ik begin een goede kapitein te worden op mijn eigen schip. Ik maak nog bewuster keuzes, door de richting van mijn goede gevoel te volgen, mijn navigatiesysteem. Daarnaast heb ik een groot vertrouwen in het universum. Ik dans nu veel bewuster met het universum mee. Bewuster dan ooit. Hoe meer ik mijn focus op het goede richt, hoe mooier de dans voelt. Dat is de wet van aantrekkingskracht.
Iedereen die zegt dat het leven hard en gewelddadig is, krijgt gelijk. En iedereen die zegt dat het leven liefdevol en zacht is, krijgt ook gelijk.

Dat waar jij je aandacht aangeeft, manifesteert zich steeds meer in jouw leven, dus je krijgt altijd gelijk. Je trekt het naar je toe, of je het nu wilt of niet.
Maar het universum heeft zo zijn nuances. Dat is waarvan ik mij de laatste maanden nog bewuster ben geworden. Het universum ontvangt immers ieder woord en gedachte in positieve of in negatieve vibraties.
Ik ben gaan onderzoeken wat ik zoal vibreer bij de woorden die ik dagelijks uitspreek en denk. Woorden naar mijzelf en woorden naar, of over anderen. Geloof ik wel echt, wat ik aan mijzelf en aan anderen vertel? Wanneer je deze vraag aan jezelf stelt, zal je eerste antwoord waarschijnlijk “ja” zijn. Maar als je echt gaat voelen wat je eigen woorden zeggen, kan je jezelf nog wel eens gaan verbazen over je eigen waarheden.
Ik kan bijvoorbeeld naar mijzelf en naar anderen uitspreken wat ik heel erg graag zou willen en mijn focus daarop leggen. Maar… als er onder dat ‘graag willen’, nog enig gevoel van weerstand zit, zoals; “Is het wel reëel? Kan ik het wel? Een ander is daar toch beter in, het zal mij dit keer ook wel niet lukken. Wie ben ik om dit te wensen en waarom kan ik niet een keer tevreden zijn?”
Daarmee bevries ik mijn wens van ‘willen’ en gebeurt er niets. Want ik houd met deze onbewuste vibratie de deur naar wat ik wil gesloten.
Wil je de dans met het universum bewust gaan beleven, dan heb je de nuances te leren.
Of…. je gaat voor de volle honderd procent van jezelf houden! Je bemoeit je met geen ander en laat iedereen in zijn waarde, welke keuze deze ook maakt in zijn leven. Je richt je volledig op jezelf en doet wat jij wilt! Hoe een ander daar ook over denkt en praat. Jij gaat volledig jezelf zijn en met al je eigenliefde en vertrouwen in je kracht staan!
Als je dat kan, dan hoef je helemaal niet te weten hoe dit universum werkt, want dan werkt alles al in positieve zin voor jou en leef je het leven, wat jij graag wilt.
Hulde aan hen die hierin meester zijn! Ik waardeer en bewonder ze en laat mij graag door hen inspireren.    
Maar dit is mijn weg en daar geniet ik van. Ik nestel mij steeds meer in het vertrouwen dat alles goed is en maak mij los van wat negatief is. Niet omdat ik tegen het negatieve ben, maar omdat het niet mijn richting is. Ik heb het negatieve om mij heen nodig om het goede te herkennen.  Als er geen contrasten zijn, kan ik mijn richting niet bepalen, meer aandacht dan dat wil ik het niet geven.  
Daarmee steek ik niet mijn kop in het zand voor wat er om mij heen gebeurt. In grote lijnen weet ik wat zich in de wereld afspeelt. Al heb ik direct een kanttekening bij het woord ‘weten’. Laat ik zeggen; ‘ik neem waar’ want wat is waarheid, wat is echt nieuws en is het nieuws waar? Is het vaak niet veel genuanceerder dan als het ons wordt voorgeschoteld? Ook dat laat ik los. Ik wil er liever niet mee bezig zijn, want dit soort gedachten brengt mij naar een minder fijn gevoel.
Mijn navigatiesysteem staat ingesteld op ‘een mooi en vrolijk leven’ dus heb ik mijn vertrouwen in het goede gevoel te volgen. Dat vertrouwen is voor mij de sleutel van alle deuren die ik nog wil openen, ook voor het onbekende. Nu en dan voel ik daarin een disbalans. Zodra ik mij daar bewust van ben is het enige wat ik nodig heb, een verandering van mijn gedachten. Zodat mijn vertrouwen weer voor balans zal zorgen.  

Ik heb nog zoveel meer om te schrijven, maar dat bewaar ik voor een volgende keer. Wanneer weet ik niet, maar ik ben in ieder geval weer terug. 

Liefs,
Anna-Martine

Schermafbeelding 2017-08-02 om 14.03.54.png

Een Mooi 2017!

Er ligt een nieuw jaar voor je open
Alsof je een nieuw boek hebt opengeslagen
dat nog onbeschreven is
De letters bestaan al
maar liggen nog verborgen
De rangschikking van woorden en zinnen
is nog een raadsel

De stemming van de schrijver heeft invloed op het hele verhaal
Goed gehumeurd? Dan valt er nog wat te lachen
Liefdevol? Dan wordt het een verhaal om van te houden
Speels en creatief? Dan zal het voor velen inspirerend zijn
Een combinatie van alles, met hier en daar wat contrasten?
Dan zal het zeker een boeiend en leerzaam verhaal gaan worden

We zijn allemaal schrijvers van ons levensverhaal
Allemaal zijn we invloedrijk op wat we aantrekken
of van ons af doen keren
Het is de wijze van je schrijfstijl, de keuze van je woorden
Hoe je denkt, is de reden van hoe jij je voelt
en hoe je zal handelen

Jouw invloed ligt in jouw gedachten
maak er wat moois van
door mooi te denken
 

Een Mooi 2017 voor jou!

Anna-Martine

 Foto: Dirkje Banga fotografie

Foto: Dirkje Banga fotografie

Aantrekkingskracht

Je herkent ze vast wel, mensen die veel over negatieve dingen praten en zich het leed van de wereld aantrekken. Wanneer ik omringd ben met deze mensen, daalt mijn energie. Ik krijg dan een sterk gevoel dat ik op de verkeerde plek ben. Er zijn ook mensen die zich op het positieve van het leven richten. Zij weten dat er leed is, maar richten zich niet op iets waar ze geen invloed op hebben. Dat zijn mensen waarmee ik mij graag omring en gelukkig heb ik zelf die keuze.

Hoe meer je in zorgen denkt, des te meer zorgen je creëert. Hoe meer je in positieve mogelijkheden denkt, des te meer positieve mogelijkheden je creëert. Dat is de Wet van Aantrekkingskracht. Positief denken is een mindset die iedereen kan toepassen. Iedere dag, ieder moment heb je de keuze om te kiezen tussen positieve en negatieve gedachten. Elke dag begint met deze keuze.

Mensen zeggen snel dat het vanuit hun situatie onmogelijk is om positief te zijn, door het leed wat ze hebben meegemaakt en de zorgen die ze ervaren. Ze blijven vaak in het verleden hangen en kiezen ervoor om de omstandigheden de schuld te geven over hoe zij zich voelen. Op deze wijze sluiten ze het geluk uit, en blijven in een negatieve cirkel ronddraaien, waarin ze nog meer negativiteit aantrekken. 

Wat je situatie ook is, er zijn altijd redenen om geluk te ervaren. Vanuit dat gevoel ben je in staat om je geluk stap voor stap te verdubbelen. Iedere gedachte die je afleidt richting het negatieve kan je weer ombuigen naar een positieve gedachte. Wat veel mensen doen die in een negatieve cirkel zitten, is afgeven op wat hun overkomt. Ze focussen op wat ze niet willen, ze zijn tegen alles wat niet fijn, niet aardig en niet eerlijk is. Ze roepen daarmee emoties op die de negativiteit versterkt. Dat heet creëren. Zodra ze de focus omdraaien naar wat ze wel willen en daarbij de positieve emotie oproepen, gaan ze ook creëren. Voor mensen die vast zitten in negatieve gedachten, is het even werken om zich een positieve mindset vertrouwd te maken.

Wat helpt om aan positieve gedachten te werken, zijn affirmaties. Ook als je al positief in het leven staat. Affirmaties zijn positieve IK zinnetjes, die je helpen belemmerende overtuigingen om te buigen naar het positieve. Spreek een affirmatie altijd met de bijpassende emotie uit en herhaal het een aantal keer achter elkaar. Voel wat je zegt! Dit omdat woorden zonder emotie je niet kunnen raken. Als het moeite kost, doe alsof je erin gelooft, en voel zo intens mogelijk de positieve emotie van de affirmatie. 

Ik focus mij op wat ik WEL wil. Ik omring mij met vrolijke opgewekte mensen. Ik laat het negatieve waarop ik geen invloed heb, zijn wat het is, en de Wet van Aantrekkingskracht vermenigvuldigt het positieve in mijn leven.

Gun jezelf het beste, creëer!

Een aantal voorbeelden van affirmaties:

De basis van mijn leven is geluk en vrolijkheid

Ik ben mijzelf trouw

Ik gun mijzelf het geluksgevoel

Ik vergeef mijzelf en iedereen

Ik ben omringd door liefde

De verbinding met mijzelf verbindt mij met alles

Ik ben volmaakt imperfect

Het geluk van een ander
vergroot mijn geluksgevoel

Liefde is wat ik ben

(op de Facebook pagina van Metafoor Schrijver vind je er meer. Je kunt ook googlen op affirmaties of ze zelf maken ; )

Van Hart tot Hart

De wereld heeft meer mensen nodig die vanuit liefde denken en hun hart volgen. Mensen die flexibel zijn, niet vasthouden aan wat is, makkelijk van koers veranderen en snel schakelen. Mensen die geen beloftes maken, omdat ze weten dat verandering altijd in beweging is. De wereld heeft meer mensen nodig, die zich richten op hun omgeving en niet alleen op zichzelf. Mensen die hun hart laten spreken, ieder op zijn eigen manier en zo de liefde verspreiden.

Juist nu heeft de wereld meer mensen nodig, die vanuit liefde denken.
Wees niet bang om te uiten wat je hart je ingeeft. Wees niet bang voor hen die je tegenspreken, uitlachen en je niet begrijpen. Zij begrijpen de liefde gewoon nog niet. Ze beseffen nog niet dat liefde de oplossing is voor alles. Wees niet bang voor hen, maar wees een voorbeeld die zich niet opdringt en anderen laat houden wat ze vinden.

Liefde kent geen moeite, wel inzet. Liefde handelt vanuit liefde. Ze kent geen wrok, is nergens tegen en ze wijst geen schuldigen aan. Liefde groeit van delen en geven, van een glimlach en een reikende hand. Liefde vergeeft en geeft nieuwe kansen, dwingt niet, verplicht niets en dringt zich nooit op. Liefde kan laten zijn wat is, zonder moeite.

Veel liefdevolle mensen zwijgen nog.
Ze horen wel hun hart spreken en voelen liefde om te delen, maar verbergen wat ze hebben te geven. Ze stellen zich nog niet open, omdat ze liefde nog als kwetsbaar en zwak ervaren. Ze zijn op zoek naar kracht om sterker op deze wereld te staan. Er zal een moment komen, dat ze vanuit hun hart zullen spreken, en voelen dat kwetsbaarheid hun grootste kracht is. Hun woorden en daden zullen velen raken, inspireren en motiveren, hart voor hart.

De wereld heeft JOU nodig!

In angst gevangen

Gisteren hadden ze nog een onvergetelijke dag. Samen in de stad, geslenterd door kleine straatjes. Zij had een shirt voor hem uitgezocht, waarover hij zijn twijfels had of het wel bij hem paste. Maar zij vond ’t hem prachtig staan. Haar blik was voor hem de reden om het shirt te kopen. Het terrasje waar ze samen hadden geluncht, was dezelfde plek waar ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Hij werkte daar destijds in de bediening en zij kwam er regelmatig als klant een theetje drinken. Dat was alweer jaren geleden. Ze bleven iedere zomer het terras bezoeken, de herinneringen waren zo fijn. Tijdens de lunch ging het gesprek over waar ze met vakantie naartoe zouden gaan, zij wilde graag naar San Sebastian. De romantiek van de Spaanse stad wilde ze met hem in het echt beleven. Haar ogen hadden erbij getwinkeld. Spanje had op hem geen aantrekkingskracht, maar haar ogen hadden dat wel. Ze had hem naar meerdere, onvergetelijke oorden weten te verleiden. San Sebastian wilde hij ook wel met haar gaan verkennen. De dag was aan het strand geëindigd, waar de avond begon en ze samen de zonsondergang hadden bewonderd.

De volgende dag voelde, alsof alles een droom was geweest. Haar betraande gezicht en haar hand die zijn wang nog had gestreeld, terwijl ze zachtjes zei dat hij haar liefde was, maar zo niet verder kon. Hij had nog “Robbin alsjeblieft!” geroepen, maar ze deed de deur dicht. “Waarom kun je mij niet vertrouwen? Roos speelt geen rol tussen ons!” Wanhopig keek hij naar de dichte deur.

Roos was ooit zijn middelbare schoolliefde, ze waren een soort van broer en zus geworden. Ze spraken elkaar niet veel, maar ze belde Tom soms voor advies. Tom was een nuchtere en zorgzame man, die in mogelijkheden kon denken. Zijn vrienden deden graag een beroep op hem, net als Roos. Robbin voelde een soort van angst wanneer Roos in beeld was, ze wilde dat Tom het contact met Roos zou beëindigen. Tom had steeds zijn best gedaan om Robbin uit te leggen dat er niets is tussen hem en Roos, dat hij haar als een zus beschouwt. Robbin kon daar geen voorstelling van maken, zij wilde Roos niet in haar leven, ook niet als zijn zus. Meerdere malen had Robbin gedreigd met woorden als; “zij uit je leven of ik!” Tom vond dat overdreven, hij zag geen reden voor angst en wantrouwen want Robbin was zijn grote liefde, daar kon niemand tegenop.

Die zelfde ochtend had Robbin de display van Tom zijn mobiel zien oplichten en zag dat er een berichtje van Roos binnenkwam. Ze had niets gezegd. Een paar uur later vroeg ze Tom of hij nog wat van Roos had gehoord, hij had nee geantwoord. Hij was nog aan het nagenieten van de heerlijke dag die ze gisteren hadden gehad. Hij wist, dat als hij zou zeggen dat er een berichtje van Roos was, de stemming zou veranderen. “Je liegt!” zei Robbin kil en liep boos door de kamer “Je hebt beloofd nooit tegen mij te liegen!” Tom wist even niet wat hij moest zeggen. Hij wilde Robbin geen pijn doen, hij wilde niets liever dan eerlijk zijn en het samen goed hebben. “Ze heeft inderdaad een berichtje gestuurd, je mag het lezen. Ik wilde niet dat het onze dag zou verpesten, daarom zei ik nee” er viel een stilte “Ik wil niet dat zij in ons leven leeft!” had Robbin geschreeuwd. “ik kan dat niet veranderen Robbin” sprak Tom rustig “ze is er en zal er altijd zijn. Ik heb een stukje van mijn leven met haar gedeeld.” Robbin had de kamer verlaten en kwam later met haar ingepakte koffer terug.

De klap van de deur liet het huis trillen. Hij had nooit ingeschat dat Robbin deze stap zou nemen. Schrijnende pijn, onmacht, onzekerheid, zijn leven stortte in. Hij voelde haar hand nog op zijn wang, hoorde haar zachte stem, trillend van verdriet, maar ze was weg. Tom keek naar buiten, hij zag haar niet lopen. Wat moest hij doen, haar achterna gaan, tegenhouden? Hij schudde zijn hoofd, hij wist dat Robbin zich door niemand liet tegenhouden, al helemaal niet als ze boos was. Hij zette koffie en gooide de volume van de stereo open. De muziek waar ze samen van hielden maakte zijn tranen los.

Robbin was niet verder gekomen dan het portier van het trappenhuis. Iets in haar weerhield haar om de deur naar buiten te openen. Ze was op de traptrede gaan zitten. Haar handen trilden, haar hart voelde ze in haar keel en haar buik deed steeds meer pijn. Ze voelde dat ze deze man niet kon verlaten, hij was haar leven. Ze hoorde de muziek in het portiek, ze kon niet langer haar boosheid de ruimte blijven geven. Ze keek omhoog, stond op en liep langzaam naar boven. De sleutel kreeg ze met moeite in het slot, ze voelde geen kracht meer in haar handen. Haar lichaam was verslapt door emoties. Ze duwde de deur zachtjes open, Tom stond in de kamer ze keken elkaar recht in de ogen. Hij zette zijn kop koffie neer en hield haar stevig vast, ze voelde slap in zijn armen “Ik ben zo blij dat je terug bent gekomen lieverd, mijn hart was aan het verscheuren” haar ogen bleven tranen “ik zit gevangen in mijn angst en denken” sprak ze zacht “ik zat beneden aan de trap en kon niets meer. Ik hou van jou, maar Roos maakt mij zo bang” Tom hield haar stevig vast en keek diep in haar ogen. “Roos doet niets lieve schat, jij maakt jezelf bang voor haar. Zie dat alsjeblieft onder ogen.” Hij kuste haar voorhoofd in de hoop dat ze zijn woorden begreep. “Ik houd mijzelf in angst gevangen, het doet pijn om uit te spreken, maar het voelt bevrijdend.” Haar stem was zachter dan zacht, ze duwde haar hoofd tegen zijn borst en huilde haar spanning los. De muziek bracht hen samen in beweging, wiegend in zijn armen voelde ze haar kracht in haar lijf terugkeren.  

26-08-2015 Blog.png

Focus en Focus

De groep kwam vanuit het bos op een mooie open vlakte terecht, de warmte van de zon was nu aangenaam. De wandeling onder de bomen had tijdens de tocht voor verkoeling gezorgd. Ze bevrijden zich van de bepakkingen en bewonderden de ruimte en het uitzicht. “Het is jullie vast al duidelijk, hier gaan we overnachten en zullen we dus de hutten bouwen” sprak één van de drie leiders van de survivaltocht. “We gaan samen de benodigde spullen verzamelen maar neem eerst even rust.” De leiders kwamen bij elkaar, ze hadden elk een bouwtekening gemaakt. De groep was onder de drie leiders, Joost, Edward en Jisk verdeeld. Ze bekeken elkaars bouwtekeningen en al snel waren Joost en Edward het eens, dat de tekening van Jisk niet goed zou uitpakken. Ze spraken hun zorg uit over de constructie en probeerden Jisk ervan te overtuigen dat hij zijn tekening moest aanpassen. Jisk haalde zijn schouders op “vertrouw me maar, we gaan het vanzelf zien, we moeten nu aan de slag, anders staat er straks nog geen hut als de zon onder gaat.” Hij pakte zijn bouwtekening uit de handen van de twee mannen en riep zijn groep bijeen. De twee leiders keken elkaar hoofdschuddend aan. 

De drie groepen kwamen in beweging om de nodige materialen bij elkaar te sprokkelen. Jisk hielp zijn ploeg mee en gaf hier en daar aanwijzingen. Edward en Joost bleven bij elkaar in de buurt hangen. Het voelde voor hun niet goed wat Jisk van plan was. “Straks hebben we een probleem, we hadden eerder elkaars tekeningen moeten keuren, dit komt zo niet goed.” sprak Edward bezorgd. De zorg bij de twee leiders was groot. Jisk was zichtbaar zeker van zichzelf. Hij bleef bij zijn groep en werkte met ze mee. 

De groepen van Edward en Joost waren ook aan het werk, al misten ze de bijdrage en aandacht van de beide leiders. Onderling ontstonden er irritaties. Ze waren enthousiast begonnen, maar het plezier begon bij velen te verdwijnen. Het viel hen eveneens op dat Joost en Edward het bouwwerk van Jisk meer in de gaten hielden dan hun eigen hutten.

De groep van Jisk had zich inmiddels als een team gevormd, waardoor Jisk de tijd kon nemen om bij zijn collega's te gaan buurten. Terwijl hij om zich heen keek zag hij dat de andere bouwwerken nog maar weinig vorm hadden gekregen. Joost en Edward zag hij niet. Hij liep richting de beide groepen en trof daar een rommelige situatie aan. “Hoe gaat het hier?” vroeg Jisk. Het duurde even voor er een antwoord kwam. “Je ziet het, wij slapen vannacht onder de sterrenhemel, het blijft toch droog” werd er gekscherend geantwoord door een man die met zijn zakmes figuren in een tak kerfde. “Waar zijn jullie leiders?” vroeg Jisk en keek om zich heen. Er werd gewezen richting een boom, waar Edward en Joost tegenaan leunden. Jisk liep richting de beide mannen en riep; “Het dak nog dicht en dan zijn wij klaar, over een uur zakt de zon!” de mannen keken om. “Zo te zien moet er bij jullie nog heel wat gebeuren. Als er hulp nodig is hoor ik het wel!” en zo liep Jisk weer terug naar zijn eigen team.

De beide mannen keken van afstand naar de drie hutten in aanbouw. Aan de hut van Jisk werd hard gewerkt, de hele constructie stond er al. Bij hun eigen bouwwerken zaten de mensen verspreid op de grond, een enkeling was nog aan het werk. “We hebben een probleem” mompelde Edward binnensmonds “Jisk heeft gewoon de beste mensen in zijn groep gekregen” zei Joost rustig “kan niet anders” Ze liepen naar de hut van Jisk en keken met verbazing naar de stevige constructie. “Heb je dan toch naar ons geluisterd” sprak Edward, terwijl hij tegen het bouwwerk duwde “Hoe bedoel je?” Jisk keek hem aan. “Nou het ziet er zo stevig uit, dat kan niet dezelfde constructie zijn” Jisk wees naar de bouwtekening die aan een paal van de hut hing “Misschien dat er hier en daar wat wijzigingen zijn, maar de constructie is hetzelfde, maar wat maakt het uit, het staat! Ik zei toch dat het goed zou komen.” lachend keek hij naar de beide mannen, maar zijn gezicht betrok toen hij naar de andere twee hutten keek, waar het werk al was neergelegd “Zij hebben jullie nodig, de hele dynamiek is eruit. Kijk nou zelf. Hoe anders zou het zijn geweest, als jullie de focus en aandacht daar op hadden gehouden?” Joost en Edward waren stil en keken eveneens bezorgd naar de plek waar ze gemist werden. "Deze hut is zoals jullie zien groot genoeg, misschien nog een stukje erbij aan knutselen, dan is er ruimte voor ons allemaal." sprak Jisk en sloeg de beide mannen op hun schouders "Kom op aan de slag, want ik kan niet wachten op dat kampvuur waar jullie beiden meesters in zijn!"

Zijn

“De wereld ligt aan je voeten” sprak haar vader “maar jij maakt er een puinhoop van!” Boos liep hij de kamer van zijn dochter uit. De deur viel met een knal dicht. Het meisje zat gebogen aan haar bureau met d’r handen tegen haar oren. Het kwam altijd op hetzelfde neer. Ze kon het niet goed doen. Tenminste, niet voor haar vader. Ze opende haar dichtgeknepen ogen en zag dat het vel papier wat voor haar lag, haar tranen opving. Het maakte haar niet meer uit. Ze kon alleen maar kijken naar hoe de inkt nieuwe vormen aannam. 

De dag ervoor had ze nog met zoveel plezier gewerkt aan haar schema. Ze had haar tijd ingedeeld voor college, studie, werk en haar zo geliefde toneelschool. Een drukke agenda waarvan ze niets wilde missen, nou ja al gaf haar studie niet echt plezier. Het was niet helemaal haar eigen keuze geweest. Ze had liever nog een jaartje bedenktijd gehad omdat ze niet wist welke richting ze wilde opgaan. Die tijd kreeg en nam ze niet. Vader had haar een voorstel gedaan om rechten te gaan studeren en wilde dat voor haar betalen. Met haar gedachte dat het voor alle beroepen wel handig kon zijn, had ze met enige aarzeling het aanbod aangenomen. Na een jaar ontdekte ze dat het theater haar passie was.

In de stad was een kleine toneelschool waar ze, na een auditie, was toegelaten. Ze vond een baan waardoor ze het zelf kon bekostigen. Vader was niet blij met de keuzes van zijn dochter. Hij had gezegd dat het ten koste van haar studie zou gaan. Vanaf dag één had ze haar vreugde niet met hem durven delen. Iedere glimlach die het haar gaf, hield ze voor hem verborgen. Het leek alsof hij al zijn vertrouwen in haar verloren had. Steeds als ze met iets anders bezig was dan met haar studie, kreeg ze een boze preek van hem.

Door het maken van een schema dacht ze beter haar taken te kunnen verdelen, zodat ook haar vader kon zien dat haar studie er niet onder te lijden had. Ze had het schema op het gezamenlijke prikbord gehangen. Hopend dat er nu meer rust zou komen en al die preken zouden stoppen. Nog meer hoopte ze op het vertrouwen van haar vader, maar toen deze een paar minuten in stilte voor het schema had gestaan, liep het geheel anders. Vader rukte het vel papier van het bord en al schreeuwend liep hij richting haar kamer. “Denk je nou echt dat ik iedere dag wil zien en lezen hoe jij je leven aan het verprutsen bent?” en gooide het schema voor haar neer. “Je bent mij alles waard, maar je gooit wat ik je geef respectloos weg. Een beetje toneelspelen voor je vader! De wereld ligt aan je voeten, maar jij maakt er een puinhoop van!” 

Alle andere keren wist ze wat terug te zeggen, hopende om hem te kunnen overtuigen dat het allemaal goed zou komen. 

Ze wreef met haar handen de inkt onleesbaar door het schema. Ze voelde zoveel onmacht. Het licht van de maan glinsterde door het raam, ze stond op en schoof de gordijnen verder open. “Wat moet ik nu” sprak ze zachtjes. “Ik geloof zo in mijn weg die ik nu volg. Hoe kan ik hem laten geloven dat het allemaal goed komt met mijn studie?” De maan had een sterke aantrekkingskracht op haar. Deze was zo vol en helder ze volgde haar door de sterrenhemel en kwam tot rust. Angst en onmacht verdwenen. “Gewoon zijn” fluisterde ze na een tijdje “Zijn”. Ze dacht aan haar moeder en herhaalde nogmaals haar woorden die ze op haar sterfbed had gezegd, “Gewoon zijn” Voor het eerst zag ze in deze woorden een andere betekenis. “Ik moetzijn’, dat is het! Net als de maan, die maakt zich ook niet druk over wie wel of niet in haar krachten gelooft, zij is er gewoon.” Ineens voelde alles zo helder en goed. “Ik ga geen discussie meer aan” zei ze zachtjes. “Ik laat mijn vader zijn wie hij is. Als hij met zijn angsten, mij wantrouwt, zal hij over een tijdje weten dat hij mij wel had kunnen vertrouwen. Ik ga niet meer proberen hem te overtuigen dat het goed komt. Ik ga gewoon ‘zijn’ en ik laat hem zijn.” Ze liep naar de wastafel en spoelde haar gezicht schoon. In de spiegel gaf ze zichzelf een glimlach en keek weer naar de maan. “Dank je mam!” zei ze opgewekt. Ze liet de gordijnen open en kroop haar bed in.

De volgende ochtend zat haar vader, zoals iedere ochtend, aan de keukentafel de krant te lezen. Ze gaf hem een kus en zei “Ik hou van je pap”. Hij keek op en pakte haar hand vast “Ik hou van jou Luna”

Ik vergis

Ik ben Else,
Ik wil, ik droom
Ik denk, ik voel
Ik doe, ik maak
Ik ver… 

Else haalde haar handen van het toetsenbord “Ik vergis” sprak ze. Ze liep naar de hal en ging voor de spiegel staan. Eerder in de ochtend had ze ook voor de spiegel gestaan. Toen observeerde ze haar gezicht terwijl ze verschillende gezichten trok; verdrietig, boos, blij, ondeugend, verschrikt, verrast, bedenkelijk, verlegen, ontroerd…  “Hoe kijk ik als ik mij vergis?” vroeg ze zich af en keek zichzelf aan. “ik vergis mij” zei ze en wachtte een emotie af. Ze bleef afwachtend kijken, maar er veranderde weinig aan haar expressie. 

Ze zocht naar een situatie waarin ze zich had vergist en kwam de herinnering tegen dat ze met haar opa een wandeling in het park maakte. Ze waren een oudere dame tegengekomen. Die in de verte op de achterbuurvrouw leek. Ze hadden beiden vrolijk naar de dame gezwaaid. In het nabij komen bleek ze het niet te zijn. Ze hadden haar vriendelijk begroet en opa had zich nog verontschuldigd dat ze zich hadden vergist. Toen ze de dame voorbij waren keken ze elkaar lachend aan. In de spiegel zag Else haar lachend gezicht “vergissen kan leuk zijn” dacht ze. Toch stemde het haar niet tevreden en ging ze op zoek naar een andere herinnering. 

Ze dacht aan haar eerste vakantiebaan in een winkel. Daar had ze te maken gehad met een boze klant. Else had een vergissing gemaakt met het teruggeven van wisselgeld en deed de klant daarmee tekort. Ze voelde dat deze vergissing haar toen erg onzeker had gemaakt. In de spiegel zag ze een triest gezicht. Al snel begon ze weer te lachen “als ik toen wist wat ik nu weet” dacht ze “dan had ik er geen last van gehad." In de spiegel zag ze een trots lachende Else. Ze ging weer aan de tafel zitten en tikte verder. 

Ik vergis, ik lach
Ik herstel, ik beken
Ik ontmoet, ik begroet
Ik geef, ik ontvang
Ik omarm wat is
Ik zoek, ik aanvaard

“Wat ben je aan het doen?” vroeg haar zus die de kamer binnen kwam. Else keek haar lachend aan “ik schrijf” zei ze. “Het is een opdracht voor de cursus. Ik moet opschrijven hoe ik in het leven sta.” Haar zus boog zich naar voren om te kunnen lezen wat Else had geschreven “ik vergis, ik lach” las ze hardop en keek Else onbegrepen aan. "Als je je vergist dan schaam je je toch?" sprak haar zus. “Nou, vandaag heb ik ontdekt dat vergissen alleen maar erg en vervelend is als je niet wil dat je je vergist, maar het is toch onmogelijk om te leven zonder vergissingen te maken?” Ze keek haar zus aan en zag dat deze nogmaals haar woorden op het scherm aan het lezen was. “Is dit dan alles wat je schrijft?” Else bleef lachen “Ja ik denk dat het wel klaar is.” Ze keek haar zus aan. “Weet je, ik kan het wel gedetailleerd omschrijven, maar ik verander toch weer. Zo maak ik in ieder geval geen vergissing.” Else moest om haar eigen woorden lachen. Er ontstond een glimlach bij haar zus. “waarom lach je?" vroeg Else haar. "Ik snap wat je bedoelt, je hebt gelijk." De vrolijkheid van Else nam toe zie je, zo snel kunnen gedachten veranderen. Ik vind het mooi om te zien wat dat met jouw mimiek doet zus, je zou eens in de spiegel moeten kijken." Sprak ze lachend. "Snap je, het is niet mogelijk om exact te omschrijven hoe je in het leven staat, als we toch steeds door nieuwe inzichten veranderen?” en ze tikte de laatste zinnen op het scherm.

Ik verander, ik pas toe
Ik vertrouw op wie ik ben!

De kracht van vertrouwen

“Dit is het! Geen vooruitzicht, we hebben geen vat op de situatie.” Joris legde de brief op tafel en ging zitten terwijl hij zijn vriend Karel wanhopig aankeek. Hij hoopte met deze woorden ook Karel te overtuigen dat het een verloren zaak zou zijn en er niets meer te redden was. Maar Karel keek Joris niet aan, hij zei even niets. Karel wist dat als hij Joris gelijk zou geven, ze ook echt geen vat meer op de situatie zouden hebben. “Er zullen mogelijkheden zijn, alleen zien wij die nog niet” sprak Karel kalm en liep richting het aanrecht om de laatst gebruikte kopjes in de vaatwasser te zetten. Joris voelde een boosheid opkomen en verhief zijn stem. “Hoe kan jij zo rustig blijven en doen alsof er niets aan de hand is? Waarom zie je niet in dat we beter kunnen stoppen?” Karel draaide zich om en keek Joris aan, “Stoppen kan altijd nog, ik heb het gevoel dat er nog mogelijkheden zijn. laten we dat afwachten. Ik ga nu naar de supermarkt, want de vaatwas-blokjes zijn op.” Hij pakte zijn jas en verliet de keuken. Joris voelde een enorme onmacht en liet zijn tranen gaan, hij herhaalde de woorden van Karel, “laten we dat afwachten? Afwachten, waar wil hij in hemelsnaam nog op wachten?” 

Er kwam Joris niets meer uit handen, hij kon alleen maar denken aan alles wat mis ging. In zijn gedachten speelde de ene ramp scenario na de ander zich af. Alles wat fout kon gaan kwam aan bod. Hij werd er moedeloos van en voelde zijn energie uit zijn lijf stromen. Zijn gedachten maakten hem moe en hopeloos. Hij bleef gebogen zitten, leunend aan de eettafel.

Karel kwam de keuken weer binnen, pakte de boodschappen uit en zette de vaatwasser aan. Ze zeiden even niets tegen elkaar. Twee mannen die al jarenlang het leven deelden in vooral veel voorspoed, kwamen nu samen in een dal terecht, ieder op zijn eigen manier. 

“Stel dat het waar is dat we geen vat meer hebben over hoe we ervoor staan, wat zou je dan nu als eerste gaan doen?” vroeg Karel aan zijn vriend. Joris hief zijn hoofd omhoog, “Denk jij ook dat we het op moeten geven?” en voelde een diepe pijn. “Nee” sprak Karel “daar geloof ik niet in, maar wat zou je gaan doen als je jouw gedachten gelooft?” Joris keek omhoog, deze vraag vroeg om een helder hoofd, het bracht hem in verwarring. “Ik wil niet opgeven Karel, maar ik weet ook niet wat we moeten doen,” weer keek hij Karel wanhopig aan. “Laten we dan samen onderzoeken wat we kunnen doen om succesvol en met vertrouwen uit dit dal te klimmen, in plaats van te gaan hangen in onmacht, want daar bereiken we niets mee.” Joris voelde een beweging in zijn lijf ontstaan, er ontstond meer energie “Dit had ik nodig” sprak hij. Karel pakte de brief en schreef er met grote letters op: Het fundament is inmiddels gelegd, de bouwstenen zijn onderweg!

Stromende liefde

Aan de rand van een rustig beekje, zat een oude vrouw op een grote kei. Ze liet haar blote voeten door het stromende water masseren. Het beekje was omringd door een prachtige omgeving, waar vogelgezang samen met het geruis van water een harmonisch geheel vormde. Aan de overkant van het beekje stond een jonge vrouw aan het water. Ze zette haar rugtas op de grond, trok d’r gympen en sokken uit en haalde een flesje uit de rugtas. Het flesje drukte ze tegen haar borst en liep ermee het water in. Terwijl ze het dopje van het flesje draaide zag ze de oude vrouw zitten.

De beide dames keken elkaar aan, “Wat brengt jou hier?” vroeg de oude vrouw vriendelijk. “Mijzelf.” Zei de jonge vrouw “Ik verlang naar rust in en om mij heen en wil wat ellende van mij in dit beekje achterlaten” Ze hief het flesje een stukje omhoog. “Dit zijn mijn tranen die ik heb gehuild van verdriet en liefde” ze keerde het flesje om en goot het zoute vocht in de stroming van het beekje. “Ik laat mijn verdriet hier achter. Ik heb zo in de liefde geloofd, maar het heeft mij alleen maar verdriet gegeven.” De oude vrouw glimlachte voorzichtig, “Geloofde je in de liefde, of was het de verwachting waarin je geloofde? Wie verwachtingen van de liefde heeft en deze wil vormen, zal zichzelf teleurstellen en door angst niet meer in liefde durven geloven” De jonge vrouw keek haar onbegrepen aan. “Heeft u ooit lief gehad? Echt van iemand gehouden? Zoveel, dat u alles wat belangrijk voor u was aan de kant heeft gezet om samen te kunnen zijn?” Met haar hand op haar hart en betraande ogen liep ze naar de oude vrouw. “Ja”, sprak de oude vrouw. “ik heb lief gehad en heel veel van mensen gehouden, dat doe ik nog. En nee, ik heb nooit alles aan de kant gezet wat belangrijk voor mij was, want mijn eigenliefde heeft altijd voorop gestaan. Realiseer je wel kind, hoe ontrouw je naar jezelf bent geweest?” De jonge vrouw was stil en knikte, “Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden” sprak ze zacht. “Ik zag een prachtige toekomst voor ons liggen waarin ik geloofde, maar het liep totaal anders.” 

De oude vrouw bestudeerde de prachtige omgeving en pakte de hand van de jonge vrouw vast. “Kijk eens om je heen, is dit niet een plek om heel veel van te houden? Alles hier is zo puur en vormt los van elkaar één geheel. Het creëert samen een vorm, waarin alles zijn eigen energie kan laten stromen. Ieder voor zichzelf om zo in harmonie, één gezond geheel te kunnen zijn." Ze keek de jonge vrouw diep in de ogen, “Iemand liefhebben is niet anders dan dat. Het gaat om wat er is, om wie jij bent en of dat samen in harmonie kan stromen. Ieder voor zich en samen één voelen.” 


Achter het scherm

Genieten is de eenvoudigste manier om je leven een waardevol gevoel te geven! Iedereen kan het, niet iedereen doet het. Soms voelen mensen zich schuldig om te genieten, omdat er ergens ook een reden is om verdrietig te zijn. Soms nemen mensen er de tijd niet voor, omdat ze vinden dat ze teveel moeten. En sommige mensen vinden dat ze niets hebben om van te genieten. Dat is natuurlijk niet waar, want wie dat zegt, denkt en gelooft, vergeet de reden waarom hij wil leven.

Bijna vakantie! Vrij van verplichtingen die ik mijzelf heb opgelegd. Verplichtingen zonder dwang want ik voel mij vrij om daar wijzigingen in te maken. Dat betekent dat ik vanaf 27 juni de komende drie weken vooral ‘oud werk’ zal plaatsen. Drie weken vrij, samen met mijn lieve man genieten van het leven en elkaar. Niet dat we dat anders niet doen, maar van deze drie weken wil ik speciale weken maken. Even volledig uit het werk wat ik met veel liefde doe.

Graag wil ik jullie een kleine indruk geven van hoe de Inspiratiekaarten tot stand komen. 
De ene kaart is in een zucht gemaakt, de ander vraagt meer tijd en diepe zuchten. Soms stroomt de ene kaart na de ander uit mijn vingers, en kan ik ze al een week van tevoren voor verzending klaar zetten. Dan is er geen omkijken meer naar. Barry, mijn man, is nauw betrokken bij mijn werk. Wanneer mijn inspiratie, inspiratie nodig heeft, helpt hij mij door vragen te stellen, opmerkingen te maken en zijn humor er op los te laten. In dat laatste is hij echt een kanjer. Want soms is het als zware stroop, heb ik wel een mooie quote, maar kan ik niet een passend plaatje vinden. Of is de tekst niet helemaal zoals ik deze wil en zitten we tot laat in de avond op de bank, op de juiste inspiratie te wachten. Ja, het is soms net als werken. Barry helpt mij met de vreemdste opmerkingen, en gaat door tot hij met de ultieme opmerking of vraag komt waardoor ik weer kan schrijven. Er wordt vooral veel gelachen, maar soms dringt de tijd en lonkt ons bed.

Ook de blogs die ik schrijf worden altijd door Barry tegen het licht gehouden. Met zijn perfecte vragen komen de puntjes op de i. Als ik denk vast te lopen, schuif ik mijn laptop naar hem door, met zijn feedback kom ik altijd weer verder. We vormen een mooi team samen! 

Drie weken vrij, betekent vooral ook rust voor Barry ;-) en tijd om samen andere dingen te gaan doen. Wij gaan dubbelop genieten! 

Droom, Geloof en Leef!

Dat waarin je gelooft krijgt jouw aandacht. Geloof je in kansen, in mogelijkheden, in je dromen? Dan zorgt jouw geloof ervoor, dat het de energie krijgt die nodig is om het te realiseren. Door je geloof ga je in actie komen, doe je onderzoek en praat je er met anderen over. Dat zorgt dat je de nodige stappen gaat zetten. Wie daarnaast ook open staat voor nieuwe inzichten, en veranderingen durft toe te passen, zal ervaren dat zijn doel steeds dichterbij komt.

Zo werkt het bij alles en het tegenovergestelde werkt net zo. Als je er zelf niet in gelooft, wat voor acties onderneem je dan? Inderdaad, zeer weinig tot niets.

Wanneer mensen de situatie waarin ze zitten niet kunnen accepteren en dergelijke redenen benoemen als; “vanuit mijn situatie is het niet mogelijk, ik heb er geen geld voor, geen tijd en heb andere verplichtingen die in de weg staan” dan geven ze hun aandacht en geloof aan de beperkende gedachten. Wanneer de situatie volledig geaccepteerd wordt, ontstaat er rust en positieve energie. Vaak vinden mensen het moeilijk om iets te accepteren wat ze niet willen. Ze denken dat ze daarmee de situatie goedkeuren en er geen verandering zal komen. Wat ze dan nog niet goed doorhebben, is dat zonder acceptatie, de aandacht gericht blijft op wat ze niet willen. 

Door de situatie te accepteren creëer je oplossingen en ruimte om veranderingen toe te passen. Je gaat in mogelijkheden denken. Zodra je je huidige situatie accepteert, zet je al de eerste stap naar een positieve verandering. 

Durf je dromen te geloven, voer ze uit, zodat je ze gaat leven!

Waarheid als jouw koe

Alles is voortdurend in beweging en de tijd lijkt sneller te gaan dan ik ooit ervaren heb. Onze levensweg is maar een kleine vlucht door de eeuwigheid. Onderweg zijn we op zoek naar geluk, voldoening, welvaart en sommige van ons naar zekerheid. Als je in je leven terugkijkt, dan ontdek je dat alles wat je toen dacht te hebben gevonden, ook weer is veranderd, zelfs je zekerheid. Je zal zien dat alles maar tijdelijk was.

Veel mensen hechten waarde aan de wetenschap. Maar ook als de wetenschap terugkijkt in de tijd, is er te zien dat veel dingen die werden vastgesteld en verklaard, ook weer veranderd zijn. De waarheid, zekerheden en verklaringen veranderen. Ze passen zich aan alle veranderende omstandigheden aan, omdat ze anders niet kunnen zijn wat ze zijn. 

De tijd waarin we nu leven, dit moment, is de enige zekerheid die er is. Morgen, overmorgen of volgende week, denken we waarschijnlijk weer anders over het moment waar we nu in geloven. Sinds ik mij steeds meer bewust ben van veranderingen, heb ik veel minder moeite met situaties die minder fijn zijn. In mijn gedachten spreek ik mij zelf toe met, “morgen is het weer anders, maak je geen zorgen het komt goed, er is een oplossing.” Wanneer ik dit tegen mijzelf zeg, ben ik overtuigd van mijn uitspraak. Daarmee bespaar ik mij negatieve gedachten uit speculaties. Ik laat het zijn. Het enige wat ik doe zijn de handelingen die ik kan doen en als die er niet zijn, doe ik niets. Accepteren wat is geeft ruimte aan oplossingen, daarover zal ik een andere keer schrijven.

Voordat je het weet loop je aan het einde van je levensweg. Zorg er daarom nu voor dat het geen zoektocht is geweest, maar een weg van ontdekkingen en verwonderingen. Zorg er nu voor, dat je niet gelooft in speculaties, maar in het moment wat is. Wie daaruit zijn levensvreugde, inspiratie en energie haalt, zal zonder confrontatie van teleurstellende verwachtingen, terugkijken met een voldaan gevoel. Dat is voor mij nu de waarheid waar ik heilig in geloof ;-)

Dank je wel!

Ik heb een periode gekend, waarin ik bezig was met dat alles beter kon en moest zijn, vooral mijn bedrijf. Ik was op zoek naar het perfecte. Tijdens die zoektocht, was mijn focus gericht op wat er nog niet was en waar ik naar verlangde. Deze zoektocht bracht mij geen geluk. Ik bereikte juist het tegenovergestelde, het maakte mij ontevreden. 

Ontevreden zijn is geen fijn gevoel en ook geen gevoel dat bij mij paste. Die combinatie maakte mij onrustig. Accepteren van wat was voelde niet als voldoende. Ik besefte heel goed dat het gevoel van geluk als golven van de zee zijn, die het strand op en afrollen, maar ik besefte onvoldoende de schoonheid van de rust van het getij eb, doordat ik teveel verlangde naar de levendige golven van vloed. Om de schoonheid te kunnen zien had ik meer nodig dan acceptatie, en dat ontdekte ik in dankbaarheid.

Dankbaarheid is een geluksvormer. Door vaker stil te staan bij alles waar je blij mee bent en daar je dankbaarheid op los te laten, ervaar je een groter geluk. Je kan ermee de kleinste geluksmomenten vergroten. Wie zich hier bewust van is, weet dat het voelen van dankbaarheid een levensstijl kan worden. Het zet je met meer verwondering in het leven. 

Door de dankbaarheid kwam ik tevens ongedwongen in beweging omdat ik meer mogelijkheden zag. Het zorgde ervoor dat ik meer in het heden ging leven. Én nog! Wie eenmaal geraakt is door dankbaarheid gaat door. Mijn ontevredenheidsgevoel verdween doordat er geen focus meer was op wat er 'ontbrak'.

En nu? Ik neem mij iedere dag voor vaker dank je wel te zeggen. Ook voor kleine dingen die ik voorheen niet eens zou hebben gezien, of zelfs als gewoon beschouwde.

Dank je wel, voor het lezen van dit blog.

Invloed

Een sollicitatiegesprek, een spannende afspraak, het leren van iets nieuws of het nastreven van een wens, heeft jouw geloof nodig! Zonder jouw geloof, heb je niet de juiste inzet om ergens aan te werken. Wie gelooft in wonderen en kansen, creëert met zijn houding en handeling mogelijkheden. 

Geluk kun je niet afdwingen, maar je kan het wel aantrekken. Er zijn zoveel dingen waar je wel invloed op hebt. Die invloed bereik je met jouw houding en de wijze waarop je in het leven staat.

Als jouw gedachte is dat het niets zal worden, hoe denk je dan een eerste stap te zetten? Iets gaan doen waar je niet in gelooft heeft een uitstraling. Op die uitstraling wordt gereageerd door anderen die wel eens een belangrijke rol kunnen spelen in het behalen van jouw doel.

Wees je bewust welke invloed je hebt op jouw omgeving.
Wanneer je alleen naar een onbekende omgeving gaat, waar je niemand kent, wat zijn dan jouw gedachten daarover? Voel jij je dan de vreemdeling, of kan je ervaren dat alleen de omgeving en de mensen daar voor jou onbekend zijn? Dit zijn twee verschillende belevingen die ook twee verschillende houdingen vertonen. Wie zich een vreemdeling voelt, voelt zich minder veilig en zal zich beschermend opstellen. Dat kan uitbundig of juist teruggetrokken en stil zijn. Wie zichzelf evenwaardig voelt als de andere mensen die aanwezig zijn, zal zich open en nieuwsgierig opstellen. Kan jij je voorstellen hoe verschillend de omgeving zal reageren op beide houdingen?

Vertrouwen in onszelf is essentieel en de moeite waard om aan te werken.
Op jezelf vertrouwen betekent niet dat we van onszelf verwachten dat we alles kunnen en altijd alles goed doen. Nee! Vertrouwen in jezelf is geloven in je waarde. Jezelf kansen geven omdat je dat waard bent. Met vertrouwen in jezelf kan je tegenslagen beter accepteren om van daaruit weer verder te gaan. 

Onkruid of Bloem

Boterbloemen, madeliefjes, fluitenkruid en hondsdraf, ik zie ze overal in de bermen bloeien. Sommige daarvan worden getolereerd in de gemeentelijke bloemperken. Daar geniet ik van. De gemeentelijke bezuinigingen hebben op deze wijze een voordeel voor de wilde planten, welke ook wel onkruid worden genoemd. 

Als kind ben ik grootgebracht met de gedachte dat onkruid niet bestaat. Mijn ouders verdiepten zich in de wereld van de kruiden. Zo kregen wij de bladeren van de paardebloem en duizendblad op onze boterham met kaas. En de brandnetels verdwenen in de soep. Dat was gezond. Dat wij dit thuis aten durfde ik op school niet te vertellen. 

Ik denk dat velen met mij de bloemenpracht in de bermen kunnen waarderen. Hier in huis staan de boterbloemen met graspluimen in een vaasje. In de avond sluiten deze bloempjes zich, wist je dat? Ze zijn schitterend als je er met andere ogen naar gaat kijken en het woord onkruid vervangt door de werkelijke naam. 

Onkruid is de naam voor een ongewenste plant. Het kost even moeite om naar iets wat bestempeld is als ongewenst, met andere ogen te zien. Daarvoor moet je schakelen. Gewenning vormt dan ook een blokkade om de wereld, of jouw wereld, anders te bekijken. Onkruid is een mooi voorbeeld, maar er zijn nog genoeg andere voorbeelden te bedenken. Probeer het eens in een situatie waarover je een stellige mening hebt. Onderzoek die mening eens. Stel jezelf de vraag; ‘is het waar?’ en dan vervolgens; ‘Kan ik zeker weten dat het echt waar is?’ Laat je maar goed verwarren door het antwoord en ontdek dat je jezelf snel vastlegt in een mening die bijna nooit waar is.

Zodra je beweging gaat krijgen in je stellig denkpatroon, zal zich een andere wereld voor je openen. En zullen er steeds meer bloemen bestaan.

Schermafbeelding 2015-05-12 om 23.37.16.png

Pieken en Dalen

Wanneer we in een flow zitten ervaren we veel voldoening in een opwaartse spiraal van het leven. Geen onzekerheden, geen angsten, maar een duidelijk doel voor ogen waarin we volledig vertrouwen op onze kwaliteiten. Het lijkt allemaal vanzelf te gaan. De concentratie is scherp. Impulsen ontstaan bij plotselinge obstakels. We handelen vanuit vertrouwen en weten wat we doen, zonder ons te laten afleiden door onzekerheden. Go with the flow! De pieken in het leven!

Maar wat als we uit de flow zijn? Dat is soms moeilijk te accepteren. Vooral als het langer dan even is. Uit de flow zijn wordt vaak ervaren als niet meer in balans staan, verliezen van grip op wat je wilt en kunt, waardoor je onzeker wordt. We gaan daarmee snel in ons denken zitten, op zoek naar het antwoord ‘waarom?’ en speculeren er op los. Je komt er niet veel verder mee. Het enige wat het doet is een aanslag op je gemoed en energie, waarmee je jezelf in de put denkt. Over deze put ga ik het nu niet hebben, daar zal ik een volgende keer een blog over schrijven, we blijven nu in het dal.

Uit de flow zijn is even normaal, als in de flow zijn. Het hoort erbij. Het leven heeft nu eenmaal pieken en dalen. Maak die dalen niet te diep, door er een zorg van te maken. Wanneer je in het dal zit, mag je uitrusten, even uit de wind. Ga maar liggen in het gras en tuur naar de wolken. Je hoeft even helemaal niets! Geef je lichaam de rust die het nodig heeft. Daarmee maak je jezelf klaar voor de volgende flow. Want echt, die gaat weer komen. Door te accepteren wat is zal je rust gaan ervaren. Vertrouw daarop. 

In het dal mag je bloemen plukken, genieten van de geuren en doen wat goed voor je is. Dat betekent, luisteren naar wat van binnenuit om jouw aandacht vraagt. Lach naar de stemmetjes in je hoofd die je klein en angstig maken en je de berg willen opjagen, omdat het vindt dat je daar actief ‘hoort’ te zijn.

Accepteren wat is, geeft rust. Dat kan verwarring geven met ons denken, waarvan je zoveel moet. Luister niet naar de gedachten die je iets verplichten, geloof ze niet. Evenals wat anderen vinden en mochten denken, dat mag ieder zelf weten. In het dal gaat het om jou en het opdoen van nieuwe energie en inspiratie, waarmee je nieuwe mogelijkheden creëert.

Als je eenmaal weet hoe het werkt, ga je de periodes in het dal vertrouwen en ervaren als rustplek voor de volgende flowreis.

Verbinding

Verbinding is waar we vaak onbewust naar verlangen. Een overeenkomst vinden bij elkaar geeft al snel veiligheid en ook een gevoel van vrijheid, doordat je meer jezelf durft te zijn. Koningsdag is daar een mooi voorbeeld van. Een gezamenlijk feest met een sterke verbindingskracht. 

In je werk zal je ook ervaren dat wanneer je met iemand een klik hebt, je ook meer van jezelf laat zien. Wanneer je met elkaar in verbinding staat kan je veel meer werk verzetten. Door de harmonie is er ook meer begrip voor elkaar en ruimte om elkaar iets te gunnen. 

Een verbinding zie je ook ontstaan als er een ramp is gebeurd. Mensen vinden elkaar in het medeleven en komen in actie om gezamenlijk hulp te organiseren. 

Heb jij er ooit wel eens bij stil gestaan dat verbinding kracht is? Ben jij je bewust van de mensen die jij om je heen toelaat? Welke energie geven ze jou? Stel je eens voor hoe het zou zijn als je meer bewust bent van wie en wat jij in jouw omgeving kunt toelaten om mee in verbinding te zijn. Welke invloed zou dat op jou hebben? 

Leven in verbinding vergroot de kwaliteit van leven. Observeer eens je omgeving, begin bij je woonkamer of werkomgeving en alles er omheen, straat, wijk. In hoeverre sta je ermee in verbinding? En dan de mensen die zich op die plaatsen bevinden, hoe voelt dat? 

Als het allemaal goed voelt, maar je voelt weinig verbinding, wees je dan bewust dat je daar zelf wat aan kan doen. Ook als het niet goed voelt. Mensen kiezen zelf niet snel voor verandering. Ze sluiten zich eerder af van de omgeving en omstandigheden, dan dat ze opzoek gaan naar een plek of mogelijkheid, om beter tot hun recht komen.

Zijn we ons soms niet te weinig bewust welke invloed wij zelf hebben op ons leven en de verbinding met elkaar?
Meer oprechte aandacht kan al veel veranderen.
Meer oprechte aandacht voor je eigen gevoel is een betere verbinding met jezelf. Daarmee begint verbinding en van daaruit maak je verbinding.

Richtingsgevoel

In je hoofd kan je soms behoorlijk druk zijn met keuzes maken. Vaak is het gevoel al duidelijk, maar komen de gedachten ‘maar als dit’ en ‘wat als dat?’ Als het gaat om een keuze richting werk, speelt vaak de vraag of je er wel goed genoeg mee kan verdienen. Als het gaat om hobby, sport of vakantie, is de vraag of je het wel kan betalen. Wanneer het gaat om het omgooien van het roer, zie je al je zekerheden verdwijnen. Vaak zijn dat dan ook de redenen waarom je niet je gevoel durft te volgen. 

Als onze focus op geld ligt, zal geld voor veel dingen de reden zijn dat we iets wat we graag willen, niet doen. In deze optiek is het gezegde ‘Geld maakt niet gelukkig’ volledig juist. Dan zorgt geld er namelijk voor dat je dingen die je graag zou willen doen, niet doet. 

Wat als je nu wel gaat doen wat je gevoel aangeeft? 
Zelf ben ik twee keer getrouwd geweest. De breuk van mijn eerste huwelijk van 11 jaar, gaf mij veel pijn en verdriet, maar ook voelde ik dat het goed was, ik kon er gevoelsmatig niet omheen. Mijn tweede scheiding was een strijd. Hoe langer deze scheiding duurde, des te duidelijker het voor mij werd dat ik de juiste keuze had gemaakt. Het was niet makkelijk maar het voelde wel goed.
En vorig jaar heb ik na ruim 14 dienstjaren mijn baan opgezegd. Ik heb afscheid genomen van mijn ‘zekerheid’ en dat voelt nog steeds goed.

Een leven leven waar je niet gelukkig in bent, is ook een zekerheid. Je weet namelijk wat je hebt. Het onbekende wordt vaak gevreesd. Het niet weten hoe je toekomst eruit zal zien, geeft veel mensen angst, waardoor ze kiezen wat ze nu hebben.

Ik voel nu dat ik vanuit mijn kern leef en heb leren vertrouwen op het goede. Ik geloof erin dat zodra je een radertje in werking zet, er vervolgens andere ondersteunende radertjes mee gaan draaien. Radertjes waar je het bestaan nog niet van wist. Ik heb ervaren dat ik steeds op het juiste moment de hulp en de kansen aangeboden kreeg die ik nodig had.

Geld is voor mij niet een doel. Doordat geld ook energie is groeit het met je mee. En heus ik kan echt nog wel extra geld gebruiken om mijn plannen en ideeën vorm te gaan geven en uit te voeren, maar soms zijn er eerst nog andere dingen nodig. Dingen waar ik nu nog geen weet van heb, maar achteraf van zal zeggen, "het is goed dat dit eerst nog heeft plaats gevonden". In dat vertrouwen leef ik.

Niet iedereen hoeft drastische veranderingen te maken om gelukkig te zijn. Gelukkig niet. Mijn ouders van 92 en 89 jaar zijn al 67 jaar gelukkig getrouwd. Als kind heb ik ze ruzie zien en horen maken, maar ook dat ze elkaar weer warm knuffelden als de donkere wolk was overgedreven. 

Het gaat om de keuzes die je maakt, hoe klein ze ook zijn. Door te vertrouwen op je gevoel volgt het goede vanzelf. Het zijn de stappen die je vanuit het ‘nu’ zet, die je brengen wat je nodig hebt. Je hoeft je niet super positief op te stellen. Als je kan aanvaarden wat er is en kan doen wat nodig is, doe je vaak al genoeg om een positief leven te leven.